Kim Dzong Ilo (Kim Jong-il)

Kim Jong Il, urodzony jako Yuri Irsenovich Kim 16 lutego 1941 roku, był północnokoreańskim politykiem i drugim prezydentem Korei Północnej. Kierował krajem po śmierci swojego ojca, Kim Il Sunga, w 1994 roku aż do własnej śmierci w 2011 roku, kiedy to zastąpił go jego syn, Kim Jong Un. Następnie Kim Jong Il został ogłoszony Wiecznym Sekretarzem Generalnym KPP.

Na początku lat 80. Kim stał się oficjalnym następcą w przywództwie Korei Północnej, co ugruntowało dynastię Kimów; objął on wówczas ważne stanowiska w organizacjach partyjnych i armijnych. Kim był Sekretarzem Generalnym Koreańskiej Partii Pracy (KPP), członkiem Presydium KPP, Przewodniczącym Komisji Obrony Narodowej (KON) Korei Północnej oraz Najwyższym Dowódcą Koreańskiej Armii Ludowej (KAL), czwartej co do wielkości stałej armii na świecie.

Kim przejął władzę w okresie katastrofalnego kryzysu gospodarczego w czasie rozpadu Związku Radzieckiego, od którego Korea Północna była silnie uzależniona w kwestii handlu żywnością i innymi zaopatrzeniami, co doprowadziło do klęski głodu. Kim wzmocnił rolę wojska poprzez politykę Songun („wojsko przede wszystkim”), czyniąc armię centralnym organizatorem społeczeństwa obywatelskiego. Rządy Kima przyniosły również reformy gospodarcze, w tym otwarcie strefy przemysłowej w Kaesong w 2003 roku.

W związku z nieobecnością Kima podczas ważnych wydarzeń publicznych w 2008 roku, zagraniczni obserwatorzy przypuszczali, że ciężko zachorował lub zmarł. 19 grudnia 2011 roku rząd Korei Północnej ogłosił, że zmarł on dwa dni wcześniej, po czym jego trzeci syn, Kim Jong Un, został awansowany na wysokie stanowisko w rządzącej KPP i przejął po nim władzę.