(Henri Dutilleux)

(Henri Dutilleux) - Muzyka, znany z pracy przy tego typu projektach: «Choral Music, from Dutilleux to Poulenc Featuring Birds on a Wire and the Théâtre de Chaillot» (2026), «Musique chorale, de Dutilleux à Poulenc Avec Birds on a Wire et le Théâtre de Chaillot» (2026), «Musique chorale, de Dutilleux à Poulenc Avec Birds on a Wire et le Théâtre de Chaillot» (2026), «Musique chorale, de Dutilleux à Poulenc Avec Birds on a Wire et le Théâtre de Chaillot» (2026), «Musique chorale, de Dutilleux à Poulenc Avec Birds on a Wire et le Théâtre de Chaillot» (2026),

Henri Paul Julien Dutilleux (22 stycznia 1916 – 22 maja 2013) był francuskim kompozytorem muzyki klasycznej późnego XX wieku. Należał do czołowych kompozytorów swoich czasów; jego twórczość zakorzeniona była w stylu impresjonistycznym Debussy’ego i Ravela, lecz rozwinięta w specyficzny, indywidualny sposób. Do jego najbardziej znanych dzieł należą wczesna Sonatina dla fletu oraz Sonata fortepianowa, koncerty dla wiolonczeli „Tout un monde lointain...” („Cały odległy świat”) i dla skrzypiec „L'arbre des songes” („Drzewo snów”), kwartet smyczkowy „Ainsi la nuit” („Tak oto noc”) oraz dwie symfonie: nr 1 (1951) i nr 2 „Le Double” (1959).

Zamówienia na jego utwory składały takie osobistości świata muzyki jak Charles Munch, George Szell, Mstisław Rostropowicz, Juilliard String Quartet, Isaac Stern, Paul Sacher, Anne-Sophie Mutter, Simon Rattle, Renée Fleming i Seiji Ozawa. Oprócz komponowania przez 18 lat pracował jako szef produkcji muzycznej w Radio France. Wykładał również w École Normale de Musique w Paryżu oraz w Conservatoire National Supérieur de Musique, a dwukrotnie pełnił funkcję kompozytora rezydenta w Tanglewood Music Center w Lenox w stanie Massachusetts.

Wśród licznych nagród i wyróżnień Dutilleuxa znalazły się Grand Prix de Rome (1938) oraz Nagroda Muzyczna Ernsta von Siemensa (2005). Opisując go, krytyk muzyczny Paul Griffiths napisał: „Pozycja pana Dutilleuxa w muzyce francuskiej była dumnie samotna. Wiekowo sytuował się między Olivierem Messiaenem a Pierre’em Boulezem, jednak nie uległ wpływom żadnego z nich, choć interesował się ich twórczością. Jego głos, charakteryzujący się zmysłownym prowadzeniem harmonii i barwy, był całkowicie autorski”.

Henri Dutilleux urodził się 22 stycznia 1916 roku w Angers w departamencie Maine-et-Loire. Był prawnukiem malarza Constanta Dutilleux i wnukiem kompozytora Juliena Koszula. Był również kuzynem matematyka Jeana-Louisa Koszula. Studiował harmonię, kontrapunkt i grę na fortepianie pod kierunkiem Victora Gallois w konserwatorium w Douai, po czym przeniósł się do Conservatoire de Paris. Tam, w latach 1933–1938, uczęszczał na zajęcia Jeana i Noëla Gallonów (harmonia i kontrapunkt, w których zdobył wspólnie z wiolonczelistą Paulem Tortelierem pierwszą nagrodę), Henriego Büssera (kompozycja) oraz Maurice'a Emmanuela (historia muzyki).

W 1938 roku Dutilleux zdobył Prix de Rome za kantatę „L'anneau du roi”, jednak z powodu wybuchu II wojny światowej nie ukończył całego pobytu w Rzymie. Przez rok pracował jako sanitariusz w armii, a w 1940 roku powrócił do Paryża, gdzie zajmował się pracą pianisty, aranżera i nauczyciela muzyki. W 1942 roku dyrygował chórem Opery Paryskiej.

W latach 1945–1963 Dutilleux pracował jako szef produkcji muzycznej w Radio France. Od 1961 do 1970 roku był profesorem kompozycji w École Normale de Musique w Paryżu. W 1970 roku został powołany do kadry Conservatoire National Supérieur de Musique, a w 1995 i 1998 roku był kompozytorem rezydentem w Tanglewood. Wśród jego uczniów znaleźli się Gérard Grisey, Francis Bayer, Alain Gagnon, Jacques Hétu i Kenneth Hesketh. Na zaproszenie Waltera Finka w 2006 roku został szesnastym kompozytorem zaprezentowanym w ramach corocznego cyklu „Komponistenporträt” podczas Rheingau Musik Festival. ...

Najważniejsze dzieła (Henri Dutilleux)

Cała filmografia (Henri Dutilleux)