(Alla Nazimova)

Alla Nazimova (ros. i ukr. Алла Назимова; 3 czerwca [starego stylu 22 maja] 1879 – 13 lipca 1945) była amerykańską aktorką filmową i teatralną, scenarzystką oraz producentką filmową. Znana jest być może przede wszystkim jako po prostu Nazimova, lecz występowała również pod nazwiskiem Alia Nasimoff. Wyemigrowała do Stanów Zjednoczonych z Imperium Rosyjskiego. W 1927 roku Nazimova uzyskała obywatelstwo amerykańskie.

Została zakontraktowana przez amerykańskiego producenta Henry’ego Millera i zadebiutowała na Broadwayu w Nowym Jorku w 1906 roku, odnosząc sukces krytyczny i popularność. Szybko stała się niezwykle znana (na jej cześć nazwano nawet teatr) i przez lata pozostawała jedną z głównych gwiazd Broadwayu, często grając w sztukach Henrika Ibsena i Antoniego Czechowa. Dorothy Parker opisała ją jako najlepszą Heddę Gabler, jaką kiedykolwiek widziała.

Dzięki sławie zdobytej w 35-minutowej sztuce z 1915 roku zatytułowanej „War Brides”, Nazimova zadebiutowała w kinie niemym w 1916 roku w ekranizacji tej sztuki, wyprodukowanej przez Lewisa J. Selznicka. Młodym aktorem grającym w filmie epizod był Richard Barthelmess, którego matka uczyła Nazimovą języka angielskiego. W 1917 roku wynegocjowała kontrakt z Metro Pictures, poprzednikiem MGM, który obejmował tygodniową pensję w wysokości 13 000 dolarów. Przeniosła się z Nowego Jorku do Hollywood, gdzie nakręciła dla Metro szereg bardzo udanych filmów, które przyniosły jej znaczne zyski. Miała duży wpływ na przemysł filmowy w erze kina niemego i do końca życia grała role charakterystyczne.

W latach 1917–1922 Nazimova cieszyła się znacznymi wpływami i władzą w Hollywood. Według wszelkich relacji była niezwykle hojna dla młodych aktorek, w których dostrzegała talent, a z co najmniej niektórymi z nich wiązały ją relacje romantyczne.

Do 1925 roku Nazimova nie była już w stanie inwestować w kolejne filmy, a wspierający ją finansowo inwestorzy wycofali swoje fundusze. Pozbawiona wielu opcji, zrezygnowała z przemysłu filmowego i powróciła na Broadway, gdzie wystąpiła m.in. jako Natalja Pietrowna w nowojorskiej produkcji „Miesiąca w kraju” Turgeniewa z 1930 roku w reżyserii Roubena Mamouliana oraz w uznanej roli pani Alving w „Upiory” Ibsena. Na początku lat 40. pojawiła się w kilku kolejnych filmach, grając matkę Roberta Taylora w „Ucieczce” (1940) oraz matkę Tyrone'a Powera w „Krwi i piasku” (1941). Ten późny powrót do kina obrazowego pozwolił na szczęście zachować wizerunek Nazimovej i jej kunszt w filmie dźwiękowym.

Zmarła w wieku 66 lat na zakrzepicę tętnicy wieńcowej w szpitalu Good Samaritan w Los Angeles. Jej prochy spoczęły na cmentarzu Forest Lawn Memorial Park w Glendale w Kalifornii. Jej wkład w przemysł filmowy został uhonorowany gwiazdą na Alei Gwiazd w Hollywood.