(Julien Green)

Julien Green (6 września 1900 – 13 sierpnia 1998) był amerykańskim pisarzem, autorem kilku powieści (m.in. „Mroczna droga”, „Zamknięty ogród”, „Moira”, „Każdy w swojej ciemności”, trylogii „Dixie”), czterotomowej autobiografii („Zielony raj”, „Wojna w wieku szesnastu lat”, „Miłość w Ameryce” oraz „Niespokojna młodość”) oraz słynnego Dziennika (wydanego w dziewiętnastu tomach, obejmującego lata 1919–1998). Pisał głównie po francusku i był pierwszym obcokrajowcem wybranym do Académie française.

Julian Hartridge Green urodził się w Paryżu z amerykańskich rodziców. Ze strony matki był potomkiem senatora Konfederacji, Juliana Hartridge’a (1829–1879), który później pełnił funkcję reprezentanta Demokratów z Georgii w Kongresie USA i który był imiennikiem Juliena Greena. (Green został ochrzczony jako „Julian”; jego francuski wydawca zmienił pisownię na „Julien” w latach 20. XX wieku).

Jako najmłodszy z ośmiorga dzieci z małżeństwa protestanckiego, wychowywał się w purytańskim i nadopiekuńczym domu, a jego matka była zwolenniczką represji seksualnej. W dzieciństwie otrzymywał edukację religijną w duchu kalwinizmu, jednak w 1916 roku, dwa lata po śmierci matki, przeszedł na katolicyzm. W następnym roku, mając zaledwie 16 lat, zgłosił się na ochotnika jako kierowca ambulansu w American Field Service. Gdy odkryto jego prawdziwy wiek, rekrutacja została anulowana. Natychmiast zapisał się do jednostki ambulansowej Amerykańskiego Czerwonego Krzyża, a gdy ten sześciomiesięczny okres służby dobiegł końca w 1918 roku, wstąpił do armii francuskiej, w której służył jako podporucznik artylerii do 1919 roku. Po wojnie, na zaproszenie swojego wuja – brata matki – Waltera Hartridge’a, spędził trzy lata (1919–22) na Uniwersytecie Wirginijskim. Było to jego pierwsze bezpośrednie zetknięcie się ze Stanami Zjednoczonymi. Odkrył wówczas Południe, gdzie urodzili się oboje jego rodzice. W 1922 roku wrócił do Francji, gdzie po nieudanej próbie zostania malarzem rozpoczął karierę pisarza; do 1927 roku ugruntował już swoją pozycję w świecie literatury francuskiej. Jego droga do stania się jedną z kluczowych postaci francuskiej literatury XX wieku rozpoczęła się wkrótce po powrocie z USA powieścią „Mont-Cinère” (1926), która została ciepło przyjęta przez Georges’a Bernanosa. W lipcu 1940 roku, po klęsce Francji, powrócił do Ameryki. W 1942 roku został zmobilizowany i wysłany do Nowego Jorku, aby pracować w amerykańskim Biurze Informacji Wojennej (Office of War Information). Stamtąd przez prawie rok, pięć razy w tygodniu, zwracał się do Francuzów w ramach audycji radiowych Głosu Ameryki, współpracując między innymi z André Bretonem i Yulem Brynnerem. Green powrócił do Francji po II wojnie światowej.

Julien Green zmarł w Paryżu krótko przed swoimi 98. urodzinami. Spoczywa w zaprojektowanej specjalnie dla niego kaplicy w kościele św. Egidiusza w Klagenfurcie w Austrii. Na jego nagrobku widnieje oryginalna angielska pisownia imienia „Julian” zamiast francuskiej formy „Julien”.

Źródło: Artykuł „Julien Green” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0