(D. Djajakusuma)

Djadoeg Djajakusuma (1918–1987) był indonezyjskim reżyserem filmowym i promotorem tradycyjnych form sztuki. Urodzony w Temanggung na Jawie Środkowej jako syn szlachcica i jego żony, Djajakusuma zainteresował się sztuką już w młodym wieku, decydując się na karierę teatralną. Podczas japońskiej okupacji w latach 1943–1945 pracował jako tłumacz i aktor, a w trakcie następującej po niej czteroletniej rewolucji narodowej działał w wojskowym wydziale edukacji, w kilku agencjach informacyjnych oraz w dramacie.

W 1951 roku Djajakusuma, na zaproszenie Usmara Ismaila, dołączył do Narodowej Korporacji Filmowej (Perfini). Po reżyserskim debiucie w filmie „Embun”, Djajakusuma nakręcił dla firmy kolejnych jedenaście filmów, zanim opuścił ją w 1964 roku. Następnie powrócił do tradycyjnego teatru indonezyjskiego, w tym do wayang. Choć nadal niezależnie od Perfini reżyserował filmy, większość energii poświęcał promowaniu tradycyjnych form sztuki i nauczaniu kinematografii. Po ponad dekadzie problemów zdrowotnych i nadciśnienia tętniczego Djajakusuma zasłabł podczas ceremonii i zmarł. Został pochowany na cmentarzu Karet Bivak. Oddany swojej pracy, lecz łatwo ulegający gniewowi Djajakusuma, znajdował się pod wpływem realistycznych poglądów Usmara Ismaila, choć sam bardziej skupiał się na tradycyjnych aspektach życia. W swoich przedstawieniach teatralnych starał się modernizować tradycyjne formy, aby mogły być one lepiej przyjmowane w nowoczesnym świecie. Przypisuje mu się rewitalizację lenong – formy teatru Betawi. Otrzymał liczne nagrody za swoją twórczość filmową, w tym nagrodę za całokształt twórczości na Festiwalu Filmu Indonezyjskiego.