(Dizzy Gillespie)

(Dizzy Gillespie) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Soundtrack to a Coup d'État» (2024), «Ścieżka dźwiękowa zamachu stanu» (2024),

John Birks "Dizzy" Gillespie (ur. 21 października 1917, zm. 6 stycznia 1993) był amerykańskim trębaczem jazzowym, liderem zespołu, kompozytorem i wokalistą.

Gillespie był wirtuozem i improwizatorem trąbki, bazując na wirtuozowskim stylu Roya Eldridge’a[2], ale dodając warstwy harmonicznej i rytmicznej złożoności, wcześniej niespotykane w jazzie. Połączenie jego muzykalności, showmanshipu i dowcipu uczyniło go wiodącym popularyzatorem nowej muzyki zwanej bebopem. Jego beret i okulary w oprawkach, scat singing, wygięta trąbka, zapadnięte policzki i pogodna osobowość stanowiły jedne z najbardziej rozpoznawalnych symboli bebopu.

W latach 40. XX wieku Gillespie, wraz z Charliem Parkerem, stał się kluczową postacią w rozwoju bebopu i nowoczesnego jazzu. Uczył i wywarł wpływ na wielu innych muzyków, w tym trębaczy Milesa Davisa, Jona Faddisa, Fatsa Navarro, Clifforda Browna, Artura Sandovala, Lee Morgana, Chucka Mangione oraz balladowca Johnny’ego Hartmana.

Scott Yanow z AllMusic napisał: „Wkład Dizzy’ego Gillespie’ego w jazz był ogromny. Jeden z największych trębaczy jazzowych wszech czasów, Gillespie był tak złożonym muzykiem, że jego współcześni ostatecznie zaczęli brzmieć podobnie do Milesa Davisa i Fatsa Navarro, a dopiero pojawienie się Jona Faddisa w latach 70. XX wieku doprowadziło do udanego odtworzenia stylu Dizzy’ego [....] Prawdopodobnie Gillespie jest pamiętany zarówno przez krytyków, jak i fanów jako jeden z największych trębaczy jazzowych wszech czasów”.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

Najważniejsze dzieła (Dizzy Gillespie)

Cała filmografia (Dizzy Gillespie)