(Ken Olin)

(Ken Olin) - , Director znany z pracy przy tego typu projektach: «Ghost Story» (1981), «Ghost Story» (1981), «White Fang 2: Myth of the White Wolf» (1994), «Biały Kieł 2: Legenda o Białym Wilku» (1994), «Queens Logic» (1991),

Jego ciemna, szczera uroda była konsekwentnie wykorzystywana w telewizji w latach 80., jednak z perspektywy czasu aktor Ken Olin prawdopodobnie zostanie zapamiętany przede wszystkim jako siła napędowa za kamerą. Urodzony w Chicago, Ken studiował na Uniwersytecie Pensylwanii w Filadelfii i pod koniec lat 70. przeniósł się do Hollywood. Po typowej ścieżce epizodycznych ról, zaczął szybko piąć się w górę w najlepszych serialach telewizyjnych. Dwie solidne, jednosezonowe role w „Hill Street Blues” (1981) i „Falcon Crest” (1981) ostatecznie doprowadziły do jego obsadzenia jako introspekcyjnego i cichego Michaela Steadmana w „Thirtysomething” (1987), który był emitowany przez cztery sezony i zdobył liczne nagrody za liberalny scenariusz i wrażliwą treść. Ken wystąpił w serialu u boku swojej żony Patricii Wettig, jednak wielokrotna zwyciężczyni Emmy Wettig nie grała żony Kena (tę rolę grała aktorka Mel Harris), co często wprowadzało widzów w zakłopotanie. Ken otrzymał również okazję do okazjonalnego reżyserowania odcinków „Thirtysomething” (1987), co miało znaczący wpływ na kierunek jego kariery w przyszłości. Po „Thirtysomething” (1987) Ken szukał pracy aktorskiej w filmach telewizyjnych, zarówno jako bohater („Police Story: Cop Killer” z 1988 roku), jak i czarny charakter („Dead by Sunset” z 1995 roku), ale prawie zawsze wydawało się, że jest na skraju całkowitego porzucenia aktorstwa. To rosnące zainteresowanie reżyserią przejęło kontrolę i od tego czasu regularnie reżyseruje popularne seriale, takie jak „Felicity” (1998) i „The West Wing” (1999). Jego dramat telewizyjny „Doing Time on Maple Drive” (1992) był nominowany do trzech nagród Emmy.

Najważniejsze dzieła (Ken Olin)

Cała filmografia (Ken Olin)