Ken Olin (Ken Olin)

Ken Olin (Ken Olin) - , Reżyser, Producent wykonawczy, Producent, Koproducent wykonawczy znany z pracy przy tego typu projektach: «Ghost Story» (1981), «Ghost Story» (1981), «White Fang 2: Myth of the White Wolf» (1994), «Biały Kieł 2: Legenda o Białym Wilku» (1994), «Queens Logic» (1991),

Jego ciemna, szczera uroda była konsekwentnie wykorzystywana w telewizji w latach 80., jednak z perspektywy czasu aktor Ken Olin prawdopodobnie zostanie zapamiętany przede wszystkim jako siła napędowa za kamerą. Urodzony w Chicago, Ken studiował na Uniwersytecie Pensylwanii w Filadelfii i pod koniec lat 70. przeniósł się do Hollywood. Po typowej ścieżce epizodycznych ról, zaczął szybko piąć się w górę w najlepszych serialach telewizyjnych. Dwie solidne, jednosezonowe role w „Hill Street Blues” (1981) i „Falcon Crest” (1981) ostatecznie doprowadziły do jego obsadzenia jako introspekcyjnego i cichego Michaela Steadmana w „Thirtysomething” (1987), który był emitowany przez cztery sezony i zdobył liczne nagrody za liberalny scenariusz i wrażliwą treść. Ken wystąpił w serialu u boku swojej żony Patricii Wettig, jednak wielokrotna zwyciężczyni Emmy Wettig nie grała żony Kena (tę rolę grała aktorka Mel Harris), co często wprowadzało widzów w zakłopotanie. Ken otrzymał również okazję do okazjonalnego reżyserowania odcinków „Thirtysomething” (1987), co miało znaczący wpływ na kierunek jego kariery w przyszłości. Po „Thirtysomething” (1987) Ken szukał pracy aktorskiej w filmach telewizyjnych, zarówno jako bohater („Police Story: Cop Killer” z 1988 roku), jak i czarny charakter („Dead by Sunset” z 1995 roku), ale prawie zawsze wydawało się, że jest na skraju całkowitego porzucenia aktorstwa. To rosnące zainteresowanie reżyserią przejęło kontrolę i od tego czasu regularnie reżyseruje popularne seriale, takie jak „Felicity” (1998) i „The West Wing” (1999). Jego dramat telewizyjny „Doing Time on Maple Drive” (1992) był nominowany do trzech nagród Emmy.

Najważniejsze dzieła Ken Olin (Ken Olin)

Cała filmografia Ken Olin (Ken Olin)