(Virginia O'Brien)

(Virginia O'Brien) - znana z pracy przy takich projektach: «Gus» (1976), «Gus» (1976), «Ziegfeld Follies» (1945), «Ziegfeld Follies» (1945), «Thousands Cheer» (1943),

Znana miłośnikom klasycznego kina pod różnymi przezwiskami – w tym Miss Deadpan, Zamrożona Twarz i Pani Lodowiec – ta statyczna, ciemnowłosa piosenkarka i aktorka wytyczyła sobie unikalną niszę na scenie i ekranie dzięki zabawnie sfinksowemu sposobowi interpretacji piosenek. Córka kapitana detektywów w Los Angeles Police Department, Virginia Lee O'Brien interesowała się muzyką i tańcem od najmłodszych lat (na jej szansach kariery nie zaszkodziło, że jej wujkiem był znany reżyser Lloyd Bacon). Jej wielki przełom w show-biznesie nastąpił w 1939 roku, kiedy dostała rolę wokalną w produkcji "Meet the People" w Los Angeles. W noc premiery, gdy nadszedł czas na jej solowy numer, Virginia sparaliżowana strachem zaśpiewała swoją piosenkę z szeroko otwartymi, nieruchomymi oczami, co doprowadziło publiczność (która uznała to za żart) do wybuchu śmiechu. Zniechęcona, Virginia opuściła scenę, aby wkrótce dowiedzieć się, że stała się sensacją.

Podpisawszy kontrakt z MGM w 1940 roku, z obojętnością na twarzy zasłynęła i zyskała ogromną popularność dzięki występom w kilku najbardziej pamiętnych musicalach studia, w tym "Thousands Cheer" (1943), "The Harvey Girls" (1946), "Till the Clouds Roll By" (1946), "Ziegfeld Follies" (1945), "Panama Hattie" (1942), "Ship Ahoy" (1942), "Meet the People" (1944) i "Du Barry Was a Lady" (1943), prezentując niezrównane interpretacje takich klasyków jak "The Wild Wild West" (z "The Harvey Girls"), "A Fine Romance" (z "Till the Clouds Roll By" (1946)), "It's a Great Big World" (z "The Harvey Girls" (1946)), "Poor You" (z "Ship Ahoy" (1942)) i "Say We're Sweethearts Again" (z "Meet the People" (1944)).

Choć zbyt często ograniczana do epizodycznych piosenek i niewielkich ról drugoplanowych, i tak zdołała stać się ulubienicą publiczności dzięki sile swojej osobowości, dopracowanemu głosowi i talentowi do komicznych ripost. Ta ostatnia umiejętność jest szczególnie widoczna w jednym z jej ostatnich filmów MGM, "Merton of the Movies" (1947), w którym wystąpiła u boku Reda Skeltona. W 1948 roku, po 17 niezapomnianych rolach w filmach MGM, studio bezceremonialnie usunęło ją ze swojego składu. Powróciła na ekrany tylko dwukrotnie po zwolnieniu z MGM, w "Francis in the Navy" (1955) Universal i "Gus" (1976) Disneya, preferując skupienie się na telewizji i scenie, gdzie przez kolejne trzy dekady zachwycała publiczność.

W latach 80. wciąż młoda i piękna, odbyła tournée po kraju z jednoosobowym show i nagrała album na żywo w słynnym Masquers Club, zatytułowany "A Salute to the Great MGM Musicals". Jednym z jej ostatnich znaczących występów scenicznych był występ w 1984 roku jako Parthy Ann w produkcji "Showboat" Long Beach Civic Light Opera, u boku Alana Younga. Przez większość późniejszych lat mieszkała na pół emeryturze w dużym domu w Wrightwood w Kalifornii, aż do śmierci w Motion Picture Country Hospital w Woodland Hills, 16 stycznia 2001 roku, na skutek ataku serca.

Najważniejsze dzieła (Virginia O'Brien)

Cała filmografia (Virginia O'Brien)