(Francesco Alberoni)

Francesco Alberoni (ur. 31 grudnia 1929 r. w Borgonovo Val Tidone, Piacenza) to włoski dziennikarz i profesor socjologii. W latach 2002–2005 był członkiem zarządu oraz przewodniczącym zarządu RAI, włoskiej państwowej sieci telewizyjnej.

Alberoni należał do nielicznych stałych autorów pierwszych stron „Corriere della Sera”, najpopularniejszego dziennika we Włoszech, który publikował jego artykuły od 1973 do 2011 roku. W poniedziałkowym wydaniu pisał czterokolumnowy felieton zatytułowany „Public & Private” (rozpoczęty w 1982 roku). Jest wdowcem po Rosie Giannetcie.

Choć Alberoni twierdzi, że w szkole był wzorowym uczniem i prawdziwym perfekcjonistą, przyznaje, że nie lubił dyscypliny o charakterze militarnym, jaką reżim faszystowski narzucał uczniom. Według jego autobiografii był urodzonym liderem, który zawsze wymyślał gry i przygody dla grupy chłopców, którzy zazwyczaj gromadzili się wokół niego. Ponieważ w jego domu nie było książek, przyjemności z czytania odkrył dopiero po zakończeniu II wojny światowej w 1945 roku. Czytanie zajmowało większość jego popołudni w bibliotece miejskiej, a jego ulubionymi przedmiotami były historia i filozofia.

Alberoni uczył się w Liceo Scientifico, a następnie przeniósł się do Pawii, aby studiować medycynę, na której ukończył studia. Tam poznał zakonnika Agostino Gemellego, który był zaintrygowany sposobem myślenia i bystrością Alberoniego, co skłoniło go do podjęcia studiów w dziedzinie zachowań społecznych. Podczas studiów w Pawii poznał Vincenzę Pugliese (1929–1992), z którą poślubił się w 1958 roku.

Z małżeństwa z Vincenzą Pugliese ma troje dzieci: Margheritę (ur. 1959), Francescę (ur. 1961) oraz Paolo Giovanniego Agostino (ur. 1968), nazwanego na cześć zakonnika Agostino Gemellego. Później żył z Laurą Bonin, z którą miał czwartego syna: Giulio (nazwanego na cześć słynnego przodka). W 1998 roku ożenił się z Rosą Giannettą, byłą partnerką włoskiego architekta Roberto Guiducciego.

W jego karierze akademickiej znajdują się następujące stanowiska: adiunkt w katedrze psychologii na Uniwersytecie Katolickim w Mediolanie w 1960 roku; adiunkt w katedrze socjologii w 1961 roku, a następnie profesor nadzwyczajny socjologii (ponownie na Uniwersytecie w Mediolanie) w 1964 roku; członek dwunarodowego komitetu Fundacji Olivetti i Fundacji Forda w Radzie Badań nad Naukami Społecznymi; dziekan Uniwersytetu w Trydencie (Włochy) od 1968 do 1970 roku; profesor na Uniwersytecie w Lozannie, Uniwersytecie w Katanii, a następnie ponownie na Uniwersytecie w Mediolanie (1978); były wykładowca Uniwersytetu IULM. Pełnił funkcję dziekana szkoły do 2001 roku; był członkiem zarządu Cinecittà Cinema Holding w Rzymie (2002–2005) oraz dyrektorem Eksperymentalnego Centrum Kinematografii (od 2003 r. do chwili obecnej).

Alberoni przeprowadził liczne badania z zakresu socjologii ruchów i jednostek, a w szczególności nad naturą miłości oraz relacjami między jednostkami i grupami.

Fundamentem myśli Alberoniego jest książka „Movement and Institution” (Ruch i Instytucja), która jest jedną z pierwszych publikacji dotyczących socjologicznej analizy ruchów, ich powstania, rozwoju i schyłku. Książka ta jest uważana za kamień milowy w analizie ruchów społecznych. Koncepcja tu rozwinięta to tzw. „Statu Nascenti” (stan rodzący się) – moment, w którym przywództwo, idee i komunikacja łączą się, napędzając narodziny ruchów. ...

Źródło: Artykuł „Francesco Alberoni” z angielskiej Wikipedii, udostępniony na licencji CC-BY-SA 3.0.