(Lennart Meri)

Lennart Georg Meri (wymowa estońska: [ˈlenˑɑrt ˈgeorg ˈmeri]; 29 marca 1929 – 14 marca 2006) był estońskim politykiem, pisarzem i reżyserem filmowym. W latach 1992–2001 pełnił funkcję drugiego prezydenta Estonii. Meri należał do liderów ruchu na rzecz przywrócenia Estonii niepodległości spod dominacji Związku Radzieckiego.

Meri urodził się w Tallinnie jako syn estońskiego dyplomaty, a później tłumacza Szekspira, Georga Meriego, oraz matki pochodzenia szwedzko-estońskiego, Alice-Brigitty Engmann. Wraz z rodziną Lennart opuścił Estonię w młodym wieku i uczył się za granicą, w dziewięciu różnych szkołach i w czterech różnych językach. Najcieplejsze wspomnienia wiązał z latami nauki w Lycée Janson de Sailly w Paryżu. Oprócz ojczystego estońskiego, Lennart Meri biegle posługiwał się pięcioma innymi językami: fińskim, francuskim, niemieckim, angielskim i rosyjskim.

Lennart Meri wraz z rodziną przebywał w Tallinnie, gdy w czerwcu 1940 roku Estonia została okupowana przez siły zbrojne Związku Radzieckiego. Rozszerzona rodzina Merich została podzielona – połowa sprzeciwiała się Związkowi Radzieckiemu, a druga połowa go wspierała. Kuzyn Lennarta, Arnold Meri, wstąpił do Armii Czerwonej i wkrótce został odznaczony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego. W 1941 roku rodzina Merich została deportowana na Syberię wraz z tysiącami innych Estończyków, Łotyszy i Litwinów, których spotkał ten sam los. Głowy rodzin zostały oddzielone od swoich bliskich i zamknięte w obozach koncentracyjnych, z których tylko nieliczni przeżyli. W wieku dwunastu lat Lennart Meri pracował na Syberii jako drwal. Aby utrzymać rodzinę, pracował również przy obieraniu ziemniaków oraz jako flisak.

Podczas wygnania Lennart Meri zainteresował się innymi językami uralskimi, które słyszał wokół siebie, a do których rodziny języków należy również jego ojczysty estoński. Zainteresowanie etnicznym i kulturowym pokrewieństwem rozproszonej rodziny uralskiej było motywem przewodnim w jego całżyciowej twórczości.

Rodzina Merich przetrwała i powróciła do Estonii, gdzie w 1953 roku Lennart Meri ukończył z wyróżnieniem studia na Wydziale Historii i Języków Uniwersytetu w Tartu. 5 marca 1953 roku, w dniu śmierci Józefa Stalina, oświadczył się swojej pierwszej żonie, Reginie Meri, mówiąc: „Pamiętajmy o tym szczęśliwym dniu na zawsze”. Polityka Związku Radzieckiego nie pozwalała mu pracować jako historyk, więc Meri znalazł zatrudnienie jako dramaturg w Vanemuine, najstarszym teatrze w Estonii, a później jako producent słuchowisk w estońskim radiu. Wydano kilka jego filmów, które z czasem zyskały duże uznanie krytyków.