(Bekim Fehmiu)

(Bekim Fehmiu) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Salon Kitty» (1976), «Salon Kitty» (1976), «The Odyssey» (1969), «Odissea» (1969), «Black Sunday» (1977),

Bekim Fehmiu (alb. [bɛˈkim fɛhˈmiu]; cyr. Беким Фехмију; 1 czerwca 1936 – 15 czerwca 2010) był jugosłowiańskim aktorem teatralnym i filmowym pochodzenia albańskiego. Był pierwszym aktorem z Europy Wschodniej, który zagrał w Hollywood podczas Zimnej Wojny.

W 1960 roku Fehmiu został członkiem Jugosłowiańskiego Teatru Dramatycznego w Belgradzie, który opuścił w 1967 roku, powołując się na złe traktowanie, aby zostać wolnym artystą.

Przełomem w karierze Fehmiu był film z 1967 roku „I Spotkałem Szczęśliwych Cyganów”, subtelny portret życia Romów, który zdobył dwie nagrody w Cannes i był nominowany do Oscara. Znany ze swojego męskiego wyglądu i łagodnego usposobienia, Fehmiu został następnie zabiegany przez zachodnich filmowców i podpisał kontrakt z nagrodzonym Oscarem producentem Dino De Laurentiisem. To De Laurentiis w 1968 roku obsadził go w roli Odyseusza w cenionej serii telewizyjnej „Odyseja”. Był to pierwszy blockbuster włoskiej telewizji i uczynił Fehmiu ikoną w części Europy.

Fehmiu wydawał się być na prostej drodze do gwiazd w Hollywood, ale jego pierwszy amerykański film „Poszukiwacze przygód” okazał się klapą krytyczną i finansową, która „zrujnowała wszelkie szanse Fehmiu na osiągnięcie podobnej sławy w Hollywood”. W 1971 roku Fehmiu zagrał w westernie „Dezerter” w reżyserii Burta Kennedy’ego. W 1973 roku wcielił się w rolę zapracowanego ojca w przejmującym filmie Raimondo Del Balzo „Ostatnie śniegi wiosny”, a następnie w 1975 roku w rolę byłego polityka Aleksandra Diakima w filmie „Zezwolenie na zabójstwo” z Avą Gardner i Dirkiem Bogardem. W 1976 roku Fehmiu wystąpił jako fikcyjny zamordowany pilot Luftwaffe, Hans Reiter, w filmie Tinto Brassa „Salon Kitty” u boku Helmuta Bergera, Ingrid Thulin i Teresy Ann Savoy. Wcielił się w postać palestyńskiego terrorysty w politycznym thrillerze Johna Frankenheimera „Czarny niedziela” z 1977 roku. Pomimo braku sukcesu jego hollywoodzkich filmów, odnosił sukcesy w europejskim kinie artystycznym, a także w teatrze, który był jego preferowaną formą wyrazu. W 1982 roku zagrał ojca Matki Teresy, Nikolę Boyaxhiu, w filmie „La Voce” (Głos). Wystąpił jako Józef w włoskiej produkcji „Dziecko zwane Jezusem” (1987). Miał zagrać w filmie „Czyngis-chan” (1992), ale ostatecznie nigdy nie został zrealizowany.

W 1987 roku, w proteście przeciwko traktowaniu Albańczyków z Kosowa przez jugosłowiański rząd, zszedł ze sceny w Jugosłowiańskim Teatrze Dramatycznym w Belgradzie podczas spektaklu „Madame Kollontai” Agnety Pleijel. Opuścił scenę, a wkrótce potem także świat filmu.

Fehmiu został znaleziony martwy 15 czerwca 2010 roku w swoim mieszkaniu w Belgradzie. Początkowe doniesienia mówiły o samobójstwie. Minister spraw wewnętrznych Ivica Dačić powiedział, że Fehmiu został znaleziony z bronią palną w swoim mieszkaniu, a broń była zarejestrowana na nazwisko Fehmiu. Miał 74 lata. Jego ciało zostało skremowane, a prochy rozsypano w Prizren Bistrica w Prizrenie, jego rodzinnym mieście.

Powyższy opis pochodzi z artykułu Wikipedii o Bekimie Fehmiu, licencjonowanego na zasadach CC-BY-SA, pełna lista współautorów dostępna na Wikipedii.

Najważniejsze dzieła (Bekim Fehmiu)

Cała filmografia (Bekim Fehmiu)