(Faina Ranevskaya)

Faina Georgijewna Ranevskaja (urodzona jako Faina Girszewna Feldman 27 sierpnia 1896 roku w Taganrogie) była radziecką aktorką teatralną i filmową. Jest również bardzo znana ze swoich zuchwałych aforyzmów. W dzieciństwie uczęszczała do Gimnazjum Marii dla Dziewcząt, otrzymując dodatkowe wykształcenie typowe dla osób z zamożnych rodzin (muzyka, śpiew, języki obce). Pod silnym wpływem miłości swojej matki do sztuki, Ranevskaja zaczęła przejawiać zainteresowanie teatrem i w wieku 14 lat uczęszczała na zajęcia w prywatnym studiu teatralnym A. Jagiello (A.N. Govberga), z którego ukończyła naukę w 1914 roku. W 1915 roku zdecydowała się przenieść do Moskwy, co z powodu wyboru ścieżki zawodowej doprowadziło do jej oddalenia się od rodziny. W tamtych latach poznała M. Cwetajewą, O. Mandelsztama, W. Majakowskiego i W. Kaczalowa. W latach porewolucyjnych jej rodzina opuściła Rosję i osiedliła się w Pradze, ona jednak została, aby kontynuować karierę teatralną. Pracowała w teatrach w Kerczu, Rostowie nad Donem, w mobilnym teatrze „Pierwszy Teatr Radziecki” na Krymie, a także w Baku, Archangielsku, Smoleńsku i innych miastach. Jesienią 1915 roku Ranevskaja podpisała kontrakt z trupą pani Lawrowskiej w Kerczu. Niestety publiczność nie wykazała dużego zainteresowania nowym zespołem.

Ranevskaja wybrała swój pseudonim sceniczny na cześć głównej bohaterki sztuki Anton Czechowa „Sad wisien”. Pewnego razu podczas spaceru z członkinią trupy Ranevskaja postanowiła wstąpić do banku. Aktorka tak wspominała narodziny tego pseudonimu: „Kiedy wychodziliśmy przez masywne drzwi banku, podmuch wiatru wyrwał mi banknoty z rąk – całą kwotę. Zatrzymałam się i patrząc na latające banknoty, powiedziałam: »Szkoda pieniędzy, ależ pięknie odlatują!«. »Rzeczywiście, jesteś Ranevską!« – wykrzyknęła towarzyszka. »Tylko ona mogłaby tak powiedzieć!«. Kiedy później musiałam wybrać pseudonim, zdecydowałam się przyjąć nazwisko bohaterki Czechowa. Mamy coś wspólnego – ale daleko nie wszystko, daleko nie wszystko...”. Ranevskaja żartowała też na swój temat, mówiąc, że jest Ranevską, ponieważ jest niezdarna. Zarówno ona, jak i jej matka, wielce podziwiały samego pisarza.

W 1934 roku zadebiutowała w filmie jako Madame Loiseau w „Pyszce” (reż. Michaił Romm), opartej na opowiadaniu „Kula tłuszczu” Guya de Maupassanta. Romain Rolland, francuski pisarz, pokochał ten film (jego ulubioną aktorką w produkcji była Ranevskaja). Na jego prośbę film wyświetlono w kinach we Francji, gdzie stał się hitem kasowym. Pozostała wybitną aktorką zarówno filmową, jak i teatralną, choć większość swojej pracy poświęciła teatrowi.

W późniejszych latach Ranevskaja wyznała, że spotkanie z Pawłą Woolf drastycznie zmieniło jej los; to dzięki Woolf została aktorką. Poznały się w 1918 roku, gdy Ranevskaja pracowała jako statystka w przedstawieniu cyrkowym. Przypadkiem zobaczyła Pawłę Woolf w „Gnieździe szlachty”, co wywarło na niej ogromne wrażenie. Poprosiła aktorkę o pomoc (na co ta chętnie przystała) i od tego dnia pozostały bardzo bliskimi przyjaciółkami.