Barbara (Barbara)

Monique Andrée Serf (9 czerwca 1930 – 24 listopada 1997), znana jako Barbara, była francuską piosenkarką. Sceniczny pseudonim przyjęła na cześć swojej babci, Varvary Brodsky, pochodzącej z Odessy w Imperium Rosyjskim (dzisiejsza Ukraina). Pod koniec lat 50. w Paryżu Barbara stała się sławną artystką kabaretową, znaną jako La Chanteuse de minuit („północna śpiewaczka”), zanim zaczęła komponować własne utwory, które przyniosły jej wielką sławę. Do jej najsłynniejszych piosenek należą „Dis, quand reviendras-tu?” (1962), „Ma plus belle histoire d'amour” (1966) oraz „L'Aigle noir” (1970), z których ta ostatnia sprzedała ponad milion egzemplarzy w zaledwie dwanaście godzin. Została pochowana na cmentarzu Cimetière parisien de Bagneux, sąsiadującym ze stacją paryskiego metra nazwaną na jej cześć. Stacja Barbara została otwarta 13 stycznia 2022 roku na południowym przedłużeniu linii 4.

Barbara urodziła się w Paryżu przy Rue Brochant w żydowskiej rodzinie i w dzieciństwie mieszkała w północno-zachodniej części miasta. Następnie od 1938 roku mieszkała w Roanne, a od 1941 roku w Tarbes. Miała 13 lat, gdy podczas niemieckiej okupacji Francji w czasie II wojny światowej musiała przejść do ukrycia. W latach 1943–1945 jej rodzina była ukrywana przez rodzinę dyrygenta Jean-Paula Penina, najpierw w Préaux, a potem w Saint-Marcellin.

Po zakończeniu wojny, w 1946 roku, rodzina Barbary wróciła do Paryża, na Rue Vitruve w 20. dzielnicy. Jej dziecięcym marzeniem było zostanie pianistką, jednak problem z dłonią uniemożliwił jej taką karierę. Aby ją pocieszyć, rodzice zgodzili się opłacić lekcje śpiewu. Lokalny profesor muzyki, który usłyszał ją podczas śpiewania, zainteresował się pomocą w rozwijaniu jej talentów. Otrzymywała lekcje wokalu i nauczyła się podstaw gry na pianinie; ostatecznie w 1947 roku zapisała się do École Supérieure de Musique. Ze względu na problemy finansowe w 1948 roku zrezygnowała ze studiów muzycznych. Najpierw została zaangażowana do Théâtre Mogador, a następnie spędziła pewien czas w Belgii, gdzie występowała pod pseudonimem Barbara Brodi. Pod koniec 1951 roku wróciła do Paryża na przesłuchanie do La Fontaine des Quatre Saisons, popularnego kabaretu w 7. dzielnicy. Jednak nie udało jej się zostać stałą członkinią zespołu, więc wróciła do Brukseli. W 1955 roku powróciła do Paryża i tym razem z większym powodzeniem zaczęła śpiewać w różnych kabaretach w całej stolicy, przyciągając coraz liczniejszą publiczność.

Wojna i dramatyczne losy jej rodziny pozostawiły w niej głębokie blizny. Uczucie pustki doświadczane w dzieciństwie przejawiało się w jej piosenkach, szczególnie w utworze „Mon Enfance”. W swojej niedokończonej autobiografii „Il était un piano noir” (złożonej z notatek znalezionych po jej śmierci) napisała, że gdy miała 10 lat, ojciec dopuścił się wobec niej molestowania seksualnego, za co go nienawidziła. Później opuścił on rodzinę.

Wysoka Barbara ubierała się na czarno, śpiewając melancholijne piosenki o utraconej miłości. W latach 1950–1951, po odejściu ojca z domu, mieszkała w Brukseli, gdzie stała się częścią aktywnej społeczności artystycznej, a następnie odwiedziła Charleroi, gdzie zaprzyjaźniła się z wieloma artystami. Jej przyjaciele – malarze i pisarze – przejęli stary dom, przekształcając go w pracownie i salę koncertową z pianinem, w której wykonywała piosenki Édith Piaf, Juliette Gréco i Germaine Montero. Jej kariera rozwijała się jednak powoli i nieustannie zmagała się z trudnościami w zarabianiu na życie. ...

Źródło: Artykuł „Barbara (singer)” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.