Dżanni Amelio (Gianni Amelio)

Dżanni Amelio (Gianni Amelio) - Reżyser, Scenariusz, Autor historii, Asystent reżysera, Scenarzysta, , Pomysł, Scenopis znany z pracy przy tego typu projektach: «Lamerica» (1994), «Lamerica» (1994), «Open Doors» (1990), «Porte aperte» (1990), «The Year of the Cannibals» (1969),

Gianni Amelio (ur. 20 stycznia 1945 w Catanzaro) to włoski reżyser filmowy. Jego film "Tak się śmialiśmy" (1998) zdobył Złotego Lwa na 55. Festiwalu Filmowym w Wenecji.

Amelio urodził się w San Pietro di Magisano, w prowincji Catanzaro, w Kalabrii. Jego ojciec wkrótce po jego narodzinach wyemigrował do Argentyny. Młodość i okres dojrzewania spędził z matką i babką. Nieobecność postaci ojca będzie stałym elementem w przyszłych dziełach Amelio. Podczas studiów filozoficznych w Messynie zainteresował się kinem, pisząc jako krytyk filmowy do lokalnego magazynu. W 1965 roku przeniósł się do Rzymu, gdzie pracował jako operator i asystent reżysera przy takich postaciach jak Liliana Cavani i Vittorio De Seta. Pracował również dla telewizji, reżyserując dokumenty i reklamy.

Pierwszą ważną pracą Amelio jest film telewizyjny "Sun City", zrealizowany w 1973 roku dla RAI TV i inspirowany twórczością Tommaso Campanelli. Następnie powstał "Kino według Bertolucciego" (1976) – dokument o kręceniu filmu "1900" oraz thriller "Efekty specjalne" (1978). Dwa lata później wyreżyserował kryminał "Śmierć w pracy" (1978), który zdobył nagrody na festiwalach w Locarno i Hyères. "Mały Archimedes" z 1979 roku również spotkał się z uznaniem krytyków. W 1982 roku zadebiutował w pełnometrażowym kinie filmem "Cios w serce" (1982), poświęconym włoskiemu terroryzmowi, zaprezentowanym na Festiwalu Filmowym w Wenecji. W 1987 roku Amelio wydał "Chłopcy z Via Panisperna", opowiadający o życiu włoskich fizyków z lat 30. XX wieku, takich jak Enrico Fermi i Edoardo Amaldi, który zdobył nagrodę za najlepszy scenariusz na Festiwalu Filmowym w Bari. "Otwarte drzwi" z 1989 roku, z udziałem Gian Marii Volontè, umocniły pozycję Amelio jako jednego z najlepszych włoskich reżyserów i otrzymały nominację do Oscara w kategorii Najlepszy Film Obcojęzyczny w 1991 roku. Film otrzymał również cztery nagrody Felix, dwie Srebrne Wstążki, cztery David di Donatello i trzy Złote Globy. Dużym sukcesem był również "Porwane dzieci" z 1992 roku, który zdobył Specjalną Nagrodę Jury na 19. Festiwalu Filmowym w Cannes, a także dwie Srebrne Wstążki i pięć David di Donatello. W 1994 roku "Lamerica", opowiadająca o albańskiej imigracji do Włoch, powtórzyła ten los i sukces, zdobywając dwie Srebrne Wstążki i trzy Davidy. Cztery lata później "Tak się śmialiśmy" zdobył Złotego Lwa na Festiwalu Filmowym w Wenecji. Amelio otrzymał kolejną Srebrną Wstążkę jako najlepszy reżyser za "Klucze do domu", inspirowany powieścią Giuseppe Pontiggii, z 2004 roku. Amelio był członkiem jury na Festiwalu Filmowym w Cannes w 1995 roku. W 2006 roku wyreżyserował swój ósmy pełnometrażowy film, "Zaginiona gwiazda", z udziałem Sergio Castellitto. W latach 2009-2012 był dyrektorem Festiwalu Filmowego w Turynie.

Amelio ujawnił się jako gej późno w życiu, krótko przed premierą swojego dokumentu z 2014 roku "Szczęśliwi, że są inni".

Najważniejsze dzieła Dżanni Amelio (Gianni Amelio)

Cała filmografia Dżanni Amelio (Gianni Amelio)