(John Coghlan)

(John Coghlan) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Status Quo, Rockin' All Over The World» (2024), «Status Quo, Rockin' All Over The World» (2024),

John Robert Coghlan (ur. 19 września 1946 r.) to angielski muzyk, najbardziej znany jako pierwotny perkusista zespołu rockowego Status Quo.

Syn ojca urodzonego w Glasgow i matki pochodzenia francuskiego urodzonej w Londynie, Coghlan dorastał w Dulwich i kształcił się w Kingsdale Comprehensive School. Opuścił szkołę w wieku 15 lat, aby rozpocząć naukę zawodu mechanika. Pobierał lekcje gry na perkusji u Lloyda Ryana, który uczył podstaw gry na instrumentach perkusyjnych również Phila Collinsa.

John Coghlan dołączył do Status Quo, nazywających się wówczas The Scorpions (później The Spectres), na początku 1962 roku po spotkaniu z basistą Alanem Lancasterem, gitarzystą Francisem Rossim i klawiszowcem Jessem Jaworskim. „W trójkę grali przez jeden wzmacniacz Vox AC30” – wspominał. „Ale brzmiało to niesamowicie i tak wszystko się zaczęło”.

Coghlan grał na pierwszych czternastu albumach Quo, w tym na ich pierwszym i najpopularniejszym albumie koncertowym Live! z 1977 roku, oraz w utworach takich jak „Caroline”, „Down Down”, „Rockin' All Over the World” i „Whatever You Want”.

Podczas gdy Quo nagrywali album, który stał się ich wydawnictwem 1+9+8+2, Coghlan niespodziewanie odszedł z zespołu po niemal dwudziestu latach obecności w składzie. Według Francisa Rossiego i Ricka Parfitta, Coghlan wszedł do studia, usiadł za zestawem, „poklepał go trochę”, „a potem wstał, rozbił cały zestaw, wyszedł i to był koniec”.

„To narastało we mnie od pewnego czasu” – wyjaśnił perkusista. „Zawsze miałem poczucie, że nigdy nie odpoczywamy wystarczająco; co noc były imprezy… Poza tym w tamtych czasach w domu nie układało mi się najlepiej, a nikogo w zespole nie interesowały problemy innych… To była taka szkoda, bo oryginalny skład był genialny, a pozwoliliśmy, by wszystko się rozpadło… Alan [Lancaster] powiedział wszystkim, gdy wyszedłem z pokoju, że wrócę następnego dnia. W rzeczywistości byłem już w samolocie, wracając do domu”.

Coghlan został zastąpiony przez Pete'a Kirchera, wcześniej należącego do zespołu Honeybus z lat 60.

Następnie Coghlan grał w zespole Partners in Crime, który jednak nie zdobył większego uznania. Wystąpił również na jednorazowym singlu grupy The Rockers – supergrupie, w skład której wchodzili także Roy Wood, Phil Lynott i Chas Hodges. Ich rockandrollowy medley „We Are The Boys (Who Make All The Noise)” został wydany w listopadzie 1983 roku i dotarł do 79. miejsca na liście przebojów. Jego własny zespół, John Coghlan's Diesel, był luźnym stowarzyszeniem muzyków, których poznał podczas lat spędzonych w Quo, w tym Boba Younga i Andy'ego Bowna. Diesel nigdy nie podpisał oficjalnego kontraktu nagraniowego.

Coghlan kontynuował grę we własnych zespołach solowych, znanych głównie jako John Coghlan's Quo, a także z członkami innych grup, w tym muzykami z popularnych zespołów tribute Status Quo, takimi jak Rick Abbs (Dog of Two Head), Rick Chase i Mick Hughes z Predatur. Kieruje również John Coghlan Band (JCB), w skład której wchodzą członkowie zespołu 12 bar boogie rock oraz King Earl Boogie Band (z byłymi członkami Mungo Jerry).

W 2012 roku Coghlan wraz z kolegami z zespołu – Rickiem Parfittem, Francisem Rossim i Alanem Lancasterem – zjednoczył się podczas specjalnej, jednorazowej jam session w Shepperton Studios na potrzeby pierwszego filmu dokumentalnego o zespole pt. Hello Quo!, wyreżyserowanego przez Alana G. Parkera. Był to pierwszy raz, kiedy ta czwórka znalazła się w jednym pomieszczeniu i grała razem od czasu odejścia Coghlana w 1981 roku.

Najważniejsze dzieła (John Coghlan)

Cała filmografia (John Coghlan)