(Louis Calaferte)

Louis Calaferte (14 lipca 1928 – 2 maja 1994) był naturalizowanym Francuzem, powieściopisarzem urodzonym we Włoszech. Urodził się w Turynie, ale w bardzo młodym wieku wyemigrował z rodzicami do Francji, osiedlając się na przedmieściach Lyonu, gdzie spędził większość dzieciństwa i okresu dojrzewania. W 1947 roku udał się do Paryża, aby realizować marzenia o zostaniu aktorem, lecz zamiast tego odkrył w sobie pasję do pisania. W trakcie swojej kariery opublikował różnorodne dzieła, w tym „fantastyczną obfitość powieści, opowiadań, esejów, sztuk teatralnych, wierszy i erotyki o szczególnie wyrafinowanej wulgarności, która wzbudzała autentyczne emocje nawet u najbardziej znudzonych koneserów”. Ten styl pisania przyniósł mu szereg nagród literackich, w tym Prix de l’Académie Française za „Ebauche d’un autoportrait” w 1983 roku, za tomik poezji „Londoniennes” w 1985 roku oraz za zbiór opowiadań „Promenades dans un parc” w 1987 roku. Calaferte zmarł w Dijon we Francji 2 maja 1994 roku.

W wczesnej młodości Calaferte pracował jako posłaniec w fabryce akumulatorów, a później jako robotnik niewykwalifikowany. W tym czasie pasjonowało go czytanie książek; następnie, w 1947 roku, przeniósł się do Paryża, gdzie zatrudnił się jako statysta w Odéon - Théâtre de l'Europe (dawniej Théâtre de l’Odéon). To właśnie tam napisał swoje pierwsze sztuki. Jedna z nich została wystawiona podczas pokazu przedpremierowego w Théâtre d'Angers, co w wieku dwudziestu lat zapewniło mu owacje na stojąco.

Przy wsparciu swojego „literackiego bohatera”, Josepha Kessela, w 1952 roku wydał w wydawnictwie Éditions Julliard książkę „Requiem des innocents”. Dzieło to stanowiło kulminację wspomnień z dzieciństwa, w którym zaczął wyłaniać się buntowniczy styl Calaferte’a. Pierwsza książka odniosła wielki sukces, a wkrótce potem, w 1953 roku, ukazała się publikacja „Partage des vivants” (Dział żyjących). Te dwa młodzieńcze utwory zostały dwadzieścia pięć lat później surowo skrytykowane przez samego autora. Cytuje się jego słowa: „Gdybym miał wskazać dwie moje książki, których nienawidzę, byłyby to dwie pierwsze; z radością patrzyłbym, jak znikają”.

W 1956 roku przeniósł się do Mornant w Monts du Lyonnais, gdzie napisał „Septentrion” – dzieło oskarżone o pornografię, w związku z czym zostało ocenzurowane i zakazane do sprzedaży. Zostało ono wydrukowane ponownie dopiero dwadzieścia lat później z inicjatywy Gérarda Bourgadiera w francuskim wydawnictwie Éditions Denoël. W tej w dużej mierze autobiograficznej i erotycznej powieści Calaferte posługuje się narracją w pierwszej osobie, aby opisać wędrówki początkującego pisarza, czas spędzony na potajemnym czytaniu podczas pracy fizycznej (jako dziecko protagonista chował się w publicznych toaletach, gdzie z wielką przyjemnością czytał) oraz swoje spotkania z kobietami. Najważniejszą postacią kobiecą w powieści jest bez wątpienia Nora, Holenderka reprezentująca emancypację kobiet i sukces społeczny. Calaferte regularnie publikował tomy wierszy i opowiadań o charakterze intymnym i zmysłowym; niektóre z nich były oniryczne i dziwne, często powiązane z dzieciństwem. Jego sztuki zgłębiały temat relacji rodzinnych, posługując się zarówno tonem humorystycznym, jak i niepokojącym. Według reżysera Patricka Pelloqueta, „postacie Louisa Calaferte’a są raczej stereotypem określonych zachowań niż postaciami w ścisłym tego słowa znaczeniu”. ...