(Michel Déon)

Michel Déon (4 sierpnia 1919 – 28 grudnia 2016) był francuskim powieściopisarzem i felietonistą literackim. Opublikował ponad 50 dzieł i był laureatem licznych nagród, w tym Prix Interallié za powieść z 1970 roku pt. „Les Poneys sauvages” (Dzikie kucyki). Jego powieść z 1973 roku „Un taxi mauve” została wyróżniona Grand Prix du roman de l'Académie française. Jego utwory zostały przetłumaczone na wiele języków.

Uznaje się go za jednego z najbardziej innowacyjnych francuskich pisarzy XX wieku. W 1978 roku Déon został wybrany do Akademii Francuskiej.

Wczesne lata

Michel Déon urodził się w Paryżu 4 sierpnia 1919 roku jako jedyniak urzędnika państwowego i jego żony. Ojciec zabierał rodzinę w liczne zagraniczne podróże wynikające z jego obowiązków służbowych, co rozbudziło w synu zainteresowanie podróżami i relacjami międzykulturowymi, które z czasem zaczęły definiować jego twórczość. Ojciec Déona zmarł w 1933 roku podczas pełnienia funkcji doradcy księcia Louisa w Monako. On i jego matka powrócili do Paryża, gdzie Déon uczęszczał do Lycée Janson-de-Sailly. Choć pasjonował się literaturą i dziennikarstwem, Déon uległ naciskom rodzinnym i studiował prawo.

Urodzony rok po zakończeniu I wojny światowej, przyjął pacyfizm popularny wśród wielu rówieśników z jego pokolenia. Po powołaniu do wojska francuskiego został przydzielony do 152. pułku pod dowództwem generała de Lattre'a. Po powrocie do życia cywilnego został sekretarzem Charlesa Maurrasa – starszego pisarza i poety, członka Akademii Francuskiej od 1938 roku i głównego inspiratora Action Française, kontrrewolucyjnego, monarchistycznego ruchu politycznego, który poparł kolaborację. W Lyonie Déon pomagał Maurrasowi głównie w redagowaniu wysokiej jakości gazety o tej samej nazwie. Maurras, będący dla niego postacią ojcowską, zaszczepił w młodym Déonie niechęć zarówno do demagogii, jak i faszyzmu. Déon twierdził, że wolność jest jego najwyższą wartością, zarówno w życiu, jak i dla jednostki. To kluczowe doświadczenie zostało opisane w książce wspomnień Déona „les Vingt ans du jeune homme vert” (lub „Dwadzieścia lat zielonego młodzieńca”).

Pod koniec II wojny światowej Déon powrócił do Paryża, aby poświęcić się karierze literackiej. Początkowo pracował w kilku małych francuskich gazetach, aby utrzymać się podczas pisania powieści i opowiadań. Jego pierwszy zbiór opowiadań, „Adieux à Sheila”, został opublikowany w 1944 roku.

Krótko po swojej pierwszej publikacji Déon otrzymał stypendium Fundacji Rockefellera, które sfinansowało jego podróże po Stanach Zjednoczonych. Podczas pobytu tam Déon współpracował z Williamem Faulknerem i Saulem Bellowem. Ich współpraca okazała się korzystna dla całej trójki, a Déon pomagał Bellowowi w tłumaczeniu jego dzieł na język francuski.

Ramię w ramię z takimi współczesnymi francuskimi pisarzami jak Jacques Laurent, Antoine Blondin i Roger Nimier, Déon stanowczo sprzeciwiał się egzystencjalizmowi Sartre'a i innych wpływowych postaci świata kultury. Déon i współpracujący z nim autorzy stali się znani jako „Les Hussards” (Husarze), nazwa pochodząca od powieści Nimiera „Błękitny huzar”. Byli rozpoznawani dzięki swojej innowacyjnej niekonwencjonalności, sympatii do dziwacznych wyrzutków oraz konsekwentnej odmowie przyjmowania modnych tematów i tonacji. ...