(Leif G.W. Persson)

(Leif G.W. Persson) - znany z pracy przy tego typu projektach: «The Perfect Patient» (2019), «Seryjny morderca» (2019), «GW:s mord – Styckmördaren Anders Carlsson» (2026), «GW:s mord – Styckmördaren Anders Carlsson» (2026), «GW:s mord – Juldagsmordet i Boden» (2026),

Leif G.W. Persson, urodzony 12 marca 1945 roku w Sztokholmie, jest szwedzkim kryminologiem i pisarzem, najbardziej znanym z powieści kryminalnych oraz występów w mediach.

Wychował się w dzielnicy Gärdet w Sztokholmie, a później przeniósł się na Valhallavägen. Po ukończeniu szkoły Norra Real od 1965 roku studiował na Uniwersytecie Sztokholmskim, a w 1980 roku uzyskał stopień doktora socjologii, specjalizując się w problemach pomiarów statystycznych w kryminologii. W 1982 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1991 roku profesorem kryminologii specjalizującym się w metodach policyjnych.

W latach 1967–1977 pracował jako ekspert w Krajowej Radzie Policji. Brał udział w ujawnieniu faktu, że krajowy komisarz policji Carl Persson wysłał notatkę do premiera Olofa Palme’a na temat powiązań ministra sprawiedliwości Lennarta Geijera z prostytutkami, co stało się podstawą tzw. „afery Geijera” (Geijeraffären). W konsekwencji Persson stracił pracę w Krajowej Radzie Policji. Doświadczenia te stały się inspiracją dla jego debiutanckiej powieści pt. „Grisfesten”.

Wykładał na Uniwersytecie Sztokholmskim i w latach 1991–2012 był profesorem belwederskim kryminologii. Służył również jako ekspert w Ministerstwie Sprawiedliwości, koncentrując się na przestępstwach związanych z przemytem. Wspierał dziennikarza Pera Lindeberga w badaniach, które doprowadziły do wydania w 1999 roku książki „Döden är en man”, dotyczącej morderstwa z poćwirowaniem ciała w Solnie z 1984 roku. Persson opracował również profil sprawcy w tej sprawie.

W 2007 roku spotkała się z krytyką z powodu braku publikacji badań akademickich oraz niepromowania doktorantów, choć argumentował on, że jego praca była prezentowana w raportach i dochodzeniach. W 2008 roku ogłosił rezygnację z pracy w Krajowej Radzie Policji, krytykując mianowanie Bengta Svensona na stanowisko szefa policji (Rikspolischef). Mimo początkowego oporu, poproszono go później, aby pozostał w strukturach.

Persson współtworzył program telewizyjny „Grabbarna på Fagerhult” wraz z Janem Guillou i wydał powiązane z nim książki kucharskie, takie jak „Grabbarnas Kokbok”. W latach 1998–2010 występował jako ekspert kryminolog w programie „Efterlyst”. Na krótko opuścił show w 2006 roku, by powrócić w kolejnym sezonie. W 2010 roku odszedł z „Efterlyst”, aby wraz z Camillą Kvartoft współprowadzić program „Veckans brott” w SVT.

W jego powieściach kryminalnych, często określanych jako „En roman om ett brott”, pojawiają się tacy bohaterowie jak Evert Bäckström, Bo Jarnebring i Lars Martin Johansson. W 2012 roku studio 20th Century Fox nabyło prawa do jego książek o Evercie Bäckströmie, w tym do „Linda – som i Lindamordet” oraz „Den som dödar draken”. Po odrzuceniu odcinka pilotażowego przez CBS, Fox wyprodukował w 2015 roku serial „Backstrom”, w którym Rainn Wilson wcielił się w rolę detektywa z Portland w stanie Oregon.

Persson był żonaty z Birgittą Liedstrand (1968–1980), Margaretą Jönsson (1987–2002), a od 2003 roku z Kim Olsson. Mieszka w Solnie i wynajmuje posiadłość łowiecką w pobliżu Gnesty. W wieku 20 lat został ojcem pierwszego syna, a następnie trzech córek, w tym pisarki Malin Persson Giolito.

Najważniejsze dzieła (Leif G.W. Persson)

Cała filmografia (Leif G.W. Persson)