Szimon Peres (Shimon Peres)

Shimon Peres (hebr. שמעון פרס; urodzony jako Szymon Perski; 2 sierpnia 1923 – 28 września 2016) był izraelskim politykiem i mężem stanu, który sprawował urząd premiera Izraela w latach 1984–1986 oraz 1995–1996, a także prezydenta Izraela w latach 2007–2014. W ciągu swojej 70-letniej kariery politycznej był członkiem dwunastu gabinetów i reprezentował pięć partii politycznych. Peres został wybrany do Knesetu w listopadzie 1959 roku i, z wyjątkiem trzech miesięcy przerwy na początku 2006 roku, sprawował mandat posła nieprzerwanie aż do wyboru na prezydenta w 2007 roku. Pełniąc funkcję członka Knesetu przez 48 lat (z czego pierwszy nieprzerwany okres trwał ponad 46 lat), Peres stał się najdłużej urzędującym członkiem w historii Knesetu. W momencie odejścia z polityki w 2014 roku był najstarszym głową państwa na świecie i był uważany za ostatnie ogniwo łączące z pokoleniem założycielami Izraela, a także za ostatniego premiera, który dokonał aliji, zamiast urodzić się na terytorium, które stało się Izraelem.

Od młodych lat słynął z wybitnego kunsztu oratorskiego i został protegowanym Dawida Ben Guriona, ojca założyciela Izraela. Karierę polityczną rozpoczął pod koniec lat 40. XX wieku, zajmując kilka stanowisk dyplomatycznych i wojskowych w trakcie i bezpośrednio po wojnie izraelsko-arabskiej z 1948 roku. Pierwsze wysokie stanowisko rządowe objął w 1952 roku jako zastępca dyrektora generalnego ds. obrony, co osiągnął w wieku 28 lat, a od 1953 do 1959 roku pełnił funkcję dyrektora generalnego. W 1956 roku brał udział w historycznych negocjacjach nad protokołem z Sèvres, które brytyjski premier Anthony Eden określił jako „najwyższą formę kunsztu mężów stanu”. W 1963 roku prowadził negocjacje z prezydentem USA Johnem F. Kennedym, które zaowocowały sprzedażą Izraelowi pocisków przeciwlotniczych Hawk – była to pierwsza sprzedaż amerykańskiego sprzętu wojskowego temu państwu. W Knesecie Peres reprezentował partie Mapai, Rafi, Porozumienie, Praca oraz Kadima, a kierował Porozumieniem i partią Praca.

Peres po raz pierwszy zastąpił Icchaka Rabina jako tymczasowy premier na krótko w 1977 roku, zanim objął ten urząd na stałe w latach 1984–1986. Jako minister spraw zagranicznych w rządzie premiera Rabina, Peres doprowadził do podpisania traktatu pokojowego między Izraelem a Jordanią w 1994 roku oraz wraz z Rabinem i Jasirem Arafatem otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla w 1994 roku za rozmowy pokojowe z przywództwem palestyńskim w ramach porozumień z Oslo. W 1996 roku założył Centrum Pokoju im. Shimon Peres, którego celem jest „promowanie trwałego pokoju i postępu na Bliskim Wschodzie poprzez wspieranie tolerancji, rozwoju gospodarczego i technologicznego, współpracy oraz dobrobytu”. Po przeżyciu udaru, Peres zmarł w 2016 roku w pobliżu Tel Awiwu. ...