(Yuri Mamin)

Jurij Borisowicz Mamin (ros. Юрий Борисович Мамин; ur. 8 maja 1946 r. w Leningradzie) to radziecki i rosyjski filmowiec, reżyser teatralny, scenarzysta, kompozytor, aktor, autor i prezenter telewizyjny, Zasłużony Pracownik Kultury Federacji Rosyjskiej. Jego film „Okno do Paryża” (1993) pozostaje jednym z najpopularniejszych obrazów w Rosji. Film o tematyce buddyjskiej „Nie myśl o białych małpach” (2008) cieszy się popularnością wśród rosyjskiej niekonformistycznej młodzieży, w tym punków i rockerów. Jurij Mamin jest jedyną osobą w Rosji, która zdobyła nagrodę Złotej Laski Chaplina. Wyróżnienie to zostało wręczone przez wdowę po Charlie Chaplinie, Oonę Chaplin, podczas festiwalu upamiętniającego 100-lecie urodzin wielkiego komika. Festiwal odbył się w szwajcarskim mieście Vevey, gdzie pochowano Chaplina.

Twórczość Mamina charakteryzuje się silnym naciskiem na sprawiedliwość społeczną oraz krytyką hipokryzyjnych norm społecznych. Z tego powodu miał on trudności ze znalezieniem wsparcia dla swoich produkcji zarówno w totalitarnym ZSRR, jak i w dzisiejszej Rosji, gdzie filmowcy stali się zależni od korporacyjnej oligarchii. Jego bohaterowie często uosabiają natchnionego obywatela walczącego o sprawiedliwość społeczną przeciwko korporacyjnemu kapitalizmowi.

Jurij Mamin rozpoczął karierę reżyserską w czasach reżimu komunistycznego. Nigdy nie był komunistą i zawsze sprzeciwiał się opresyjnej władzy Partii Komunistycznej. Z tego powodu nie mógł tworzyć swoich filmów aż do początku pierestrojki w 1985 roku i objęcia władzy przez Michaiła Gorbaczowa. Jego dzieła są popularne wśród alternatywnych grup socjalistycznych, które krytykują zarówno kapitalizm, jak i system radziecki. Okres gorbaczowowski zakończył się w 1991 roku, a Jurij Mamin ponownie stał się personą non grata dla kryminalnych potentatów, którzy niemal natychmiast przejęli wszystkie wiodące stanowiska w rosyjskim kinie i mediach masowych. Od początku lat 90. grupa oficjalnych rosyjskich krytyków filmowych, kontrolowana przez reżim, rozpoczęła okres jawnego deprecjonowania reżysera i jego sztuki. W tym kontekście filmy Mamina zyskały uznanie i miłość widzów w całym kraju. Prawie wszystkie jego obrazy zostały uhonorowane licznymi nagrodami głównymi i innymi wyróżnieniami.