(Salvatore Bellomo)

Salvatore Bellomo był belgijskim zawodowym wrestlerem. Jego kariera trwała ponad 40 lat; jest znany przede wszystkim z występów w Stanach Zjednoczonych w WWE w latach 80. oraz w ECW w latach 90.

W 1982 roku Bellomo został zakontraktowany przez WWE po tym, jak Peter Maivia poradził mu przejście na casting, ponieważ federacja szukała nowego włoskiego babyface'a, który zastąpiłby Bruno Sammartino. Występując pod swoim prawdziwym nazwiskiem, Bellomo zadebiutował w telewizji 28 czerwca 1982 roku w odcinku WWE w MSG Network, pokonując Barona Mikela Sciclunę.

W połowie 1983 roku Bellomo wraz z szeregiem partnerów z tag teamów bezskutecznie rzucał wyzwanie The Wild Samoans w walce o Mistrzostwo Tag Teamów WWE. Pod koniec 1983 i na początku 1984 roku bezskutecznie walczył o tytuły z Mistrzem WWE The Iron Sheikiem oraz Mistrzem Interkontynentalnym WWE Donem Muraco. Do połowy 1984 roku Bellomo wygrywał rzadziej, przegrywając z takimi przeciwnikami jak David Schultz, Greg Valentine, Big John Studd, Paul Orndorff i Pat Patterson. W sierpniu 1984 roku, w Filadelfii, przegrał z byłym Mistrzem WWE Bobem Backlundem w meczu, który był ostatnim występem Backlunda przed opuszczeniem WWE.

Do 1985 roku Bellomo był wykorzystywany jako jobber, przegrywając z przeciwnikami takimi jak Brutus Beefcake, Jim Neidhart i The Missing Link. W 34. odcinku Tuesday Night Titans w maju 1985 roku Bellomo pokonał Frankiego Williamsa i poprowadził segment zatytułowany „Thatsa My Kitchen”, poświęcony tradycyjnej włoskiej kuchni. Jego ostatni występ w WWE miał miejsce w marcu 1987 roku, kiedy to przegrał z Bradem Rheingansem w Nassau Coliseum.

W kwietniu 1992 roku Bellomo zaczął występować w federacji Eastern Championship Wrestling z siedzibą w Filadelfii w Pensylwanii, kontaktując się z promotorem ECW Todem Gordonem, ponieważ w tamtym czasie mieszkał w Filadelfii. Znacznie cięższy niż podczas występów w WWE i z pełną brodą, występował jako „Wildman” Sal Bellomo, przyjmując charakterystyczny nowy strój przypominający rzymskiego centuriona oraz styl walki bardziej oparty na bójce. W swoim pierwszym meczu wygrał battle royale w ramach turnieju o tytuł pierwszego Mistrza 重量级 (Heavyweight) ECW. Następnie przegrał w finale turnieju z Jimmym Snuką (który wygrał oddzielne battle royale). W połowie 1992 roku Bellomo rozpoczął feud z Tonym Stetsonem, który w sierpniu 1992 roku wygrał mecz typu „przegrany opuszcza miasto”.

Bellomo powrócił w listopadzie 1992 roku. W styczniu 1993 roku, podczas wydarzenia „Battle of the Belts”, stawił czoła Kerry’emu Von Erichowi („tajnej broni” Woman”, co zakończyło się podwójną dyskwalifikacją. W czerwcu 1993 roku wystąpił w pierwszej superkarcie ECW, Super Summer Sizzler Spectacular, gdzie wraz z Super Destroyerem #1 i Stevie Wonderfulem pokonał Suicide Blondes oraz Huntera Q. Robbinsa III. W tym samym miesiącu wdał się w krótką rywalizację z Super Destroyers, po tym jak zaczął ich podszywać, nazywając siebie „Super Destroyer #3”. W sierpniu 1993 roku Bellomo i The Sandman wzięli udział w turnieju o wakujące Mistrzostwo Tag Teamów ECW, pokonując najpierw Sir Richarda Michaelsa i Tony’ego Stetsona, a następnie Ivana i Vladimira Koloffa, by ostatecznie przegrać w finale z The Dark Patriotem i Eddiem Gilbertem. Krótki feud między Bellomo a Sir Richardem Michaelsem kulminował w meczu z paskiem (strap match) podczas UltraClash, który wygrał Bellomo. Następnie Bellomo rywalizował z Rockin' Rebel, pokonując go walkowerem w meczu z krzesłami podczas November to Remember. Bellomo pojawiał się w ECW Hardcore TV aż do opuszczenia federacji w maju 1994 roku, przed powrotem w 1996 roku.