Zoe Akins (Zoe Akins)

Z Wikipedii

Zoë Akins (30 października 1886 – 29 października 1958) była amerykańską dramaturgką, poetką i autorką, laureatką Nagrody Pulitzera.

Na początku lat 30. XX wieku Akins zaczęła być bardziej aktywna w branży filmowej, pisząc kilka scenariuszy oraz udzielając licencji na mniej znaczące adaptacje swoich dzieł – takie jak „The Greeks Had a Word for It”, które zaadaptowano dwukrotnie: w 1932 roku (jako „The Greeks Had a Word for Them”) oraz w 1938 roku (jako „Three Blind Mice”); żadna z tych produkcji nie stała się hitem. Dwiema najważniejszymi pozycjami z tego okresu są filmy „Sarah and Son” (1930) oraz „Morning Glory” (1933), z których ten drugi został później zremakowany jako „Stage Struck”. Choć oba filmy przyniosły nominacje do Oscara dla odtwórczyń głównych ról żeńskich (Ruth Chatterton i Katharine Hepburn), nie wystarczyło to, by w pełni rozwinąć karierę Akins.

W końcu Akins zyskała uznanie. W 1935 roku otrzymała Nagrodę Pulitzera w dziedzinie dramatu za adaptację powieści Edith Wharton „Stara panna” (The Old Maid) – melodramatu osadzonego w Nowym Jorku, napisanego w pięciu epizodach obejmujących czas od 1839 do 1854 roku. W 1939 roku powstała ekranizacja „Starej panny” z Bette Davis w roli głównej.

Akins zaadaptowała również powieść Alexandre’a Dumasa „Dama kameliowa”, która w 1936 roku stała się podstawą filmu „Kamilla” (Camille). W filmie zagrali Greta Garbo, Robert Taylor i Lionel Barrymore, a Garbo otrzymała za niego swoją trzecią nominację do Oscara.

Ku zaskoczeniu Akins, ponownie znalazła się w centrum uwagi w 1953 roku, kiedy Jean Negulesco wyreżyserował adaptację „The Greeks Had a Word for It”. Film zatytułowany „Jak wyjść za mąż za milionera” stał się sensacją kasową i pomógł w rozbłysku kariery jego gwiazdy, Marilyn Monroe. Rola Monroe w sztuce Akins pomogła wschodzącej gwieździe stać się ikoną kultury i zachęciła Akins do krótkiej przygody z pisaniem dla kilku telewizyjnych programów rozrywkowych.