(Morton Downey)

John Morton Downey był amerykańskim piosenkarzem i artystą estradowym, popularnym w Stanach Zjednoczonych w pierwszej połowie XX wieku, który odniósł największy sukces pod koniec lat 20. i na początku lat 30. Downey zyskał przydomek „Irlandzkiego Słowika”. Karierę wokalną rozpoczął jako członek chóru w kościele Najświętszej Trójcy w Wallingford. Charakterystycznym brzmieniem Downeya był bardzo kremowy i wysokotonowy irlandzki tenor, który nieświadomy słuchacz mógł łatwo pomylić z głosem kobiecym. Popularność tak silnie sztucznych i „głowowych” męskich wokali pop osiągnęła szczyt pod koniec lat 20. i na początku lat 30. Do połowy lat 30. styl ten wyszedł z mody, a Downey ograniczył niektóre ze swoich szerszych manierystyk i przeszedł na nieco bardziej „piersiową” barwę głosu.

Przez pewien czas w latach 20. Downey śpiewał z Orkiestrą Paula Whitemana. Pierwsze nagrania zarejestrował w 1923 roku dla Edison Records pod pseudonimem Morton James; w następnym roku nagrywał dla Victor z Orkiestrą S.S. Leviathan. W 1925 roku rozpoczął czteroletnią współpracę z Brunswick Records. W 1926 roku odniósł sukces w spektaklu Palm Beach Nights. Downey koncertował w Londynie, Paryżu, Berlinie, Nowym Jorku i Hollywood. Zaczął również pojawiać się w filmach, w tym w produkcji Syncopation, pierwszym filmie wydanym przez RKO Radio Pictures.

Downey był także kompozytorem, a do jego najpopularniejszych utworów należą „All I Need Is Someone Like You”, „California Skies”, „In the Valley of the Roses”, „Now You're in My Arms”, „Sweeten Up Your Smile”, „That's How I Spell Ireland”, „There's Nothing New” oraz „Wabash Moon”. W 1949 roku wstąpił do ASCAP.

Słynny tenor Bill Kenny idealizował Downeya i uważa się, że to on wywarł na Kenny’ego największy wpływ. Podobieństwa w stylu można usłyszeć w najwcześniejszych nagraniach Kenny’ego z The Ink Spots. W 1930 roku, po otwarciu własnego klubu nocnego (The Delmonico) w Nowym Jorku, Downey zaczął występować w ogólnokrajowych audycjach radiowych. W 1932 roku został wybrany „Radiowym Piosenkarzem Roku” w Ameryce. W tamtym czasie Downey pojawiał się co noc w audycji radiowej Camel Quarter Hour. 5 lutego 1945 roku jego program nagrany na taśmach, Songs by Morton Downey, przeszedł z NBC Blue Network do Mutual Broadcasting System. Zmiana ta nastąpiła po tym, jak dyrekcja Blue Network przyjęła politykę „przeciwko stosowaniu nagrań w programach sieciowych, z wyjątkiem sytuacji, gdy trudności techniczne uniemożliwiają transmisję na żywo”. W wyniku tej zmiany liczba stacji emitujących program ponad dwukrotnie wzrosła.

W latach 30. nagrywał dla ARC, Hit of the Week oraz Decca Records, a w latach 40. wydawał płyty dla Columbia Records. Od 1949 roku Morton Downey zaczął pojawiać się w telewizji. W latach 1950–1951 był współprowadzącym programu Star of the Family.