(Chuck Bednarik)

Chuck Bednarik uosabiał twardość i wytrzymałość złotej ery futbolu amerykańskiego, zyskując trwałe uznanie jako ostatni wielki „Sixty-Minute Man” w NFL, jednocześnie zapisując się w historii ligi jako jeden z najmocniej uderzających obrońców. Urodzony 1 lipca 1925 roku w Bethlehem w Pensylwanii w rodzinie imigrantów ze Słowacji, Bednarik uczęszczał do Liberty High School, po czym wstąpił do amerykańskich sił powietrznych (U.S. Army Air Forces) podczas II wojny światowej. Jako strzelec boczny w bombowcu B-24 w ramach Ósmej Armii Powietrznej odbył 30 misji bojowych nad nazistowskimi Niemcami, zostając odznaczonym Medalem Lotniczym z czterema liśćmi dębu, Medalem Kampanii Europejsko-Afrykańsko-Bliskowschodniej oraz czterema Gwiazdami Bitewnymi. Po wojnie, w wieku 20 lat, rozpoczął studia na Uniwersytecie Pensylwanii, gdzie stał się „człowiekiem od 60 minut”, doskonale radząc sobie na pozycjach center oraz linebacker. Dwukrotnie otrzymał tytuł Consensus All-American (1947, 1948), zdobył nagrodę Maxwella w 1948 roku, zajął trzecie miejsce w głosowaniu do nagrody Heismana, a w 1969 roku został uznany za „najlepszego centra w historii”.

Wybrany z numerem jeden w drafcie NFL w 1949 roku przez Philadelphia Eagles, mierzący 190 cm i ważący 105 kg Bednarik spędził całą swoją 14-letnią karierę (1949–1962) grając zarówno jako center, jak i linebacker, zdobywając mistrzostwa NFL w 1949 i 1960 roku. Dziesięciokrotnie został wybrany do pierwszej drużyny All-Pro (1950–1957, 1960, 1961) i osiem razy wystąpił w Pro Bowl, grając w 169 z 172 meczów i opuszczając tylko trzy spotkania w ciągu czternastu sezonów.

Atuty Bednarika definiowały erę „żelaznych ludzi” w futbolu: jako center był silnym blokującym i szybkim w starcie; jako linebacker wykazywał się instynktem i myślał jak trener; jego potężne szarże przyniosły mu reputację jednego z najtwardszych graczy w historii NFL; cechowała go nadzwyczajna wytrzymałość i rzadkie absencje w meczach oraz niezrównana wszechstronność, pozwalająca na pełną grę zarówno w ataku, jak i w obronie.

Jego najważniejsze momenty stały się legendami futbolu: „The Hit” z 20 listopada 1960 roku, kiedy to wykonał brutalny tackle, który znokautował halfbacka Giants, Franka Gifforda, doprowadzając do fumble'a odzyskanego przez Eagles, co przypieczętowało zwycięstwo i tytuł mistrza Dywizji Wschodniej; kultowe zdjęcie z „Sports Illustrated”, przedstawiające Bednarika stojącego nad nieprzytomnym Giffordem, stało się nieśmiertelnym obrazem. W finale mistrzostw NFL w 1960 roku, mając 35 lat, grał przez 58 minut i wykonał ostatni tackle, powalając Jima Taylora na ziemię na linii ośmiu jardów i przytrzymując go do końca meczu, co pozwoliło utrzymać zwycięstwo 17:13 nad Green Bay Packers. W 1954 roku został MVP Pro Bowl, po tym jak przejął piłkę z przechwytu i pobiegł z nią na touchdown, odzyskał trzy fumble, a nawet wykonał punt, gdy podstawowy punter uległ kontuzji.

Po zakończeniu kariery, w 1967 roku (w pierwszym roku, w którym spełnił kryteria), Bednarik został wprowadzony do Pro Football Hall of Fame, a w 1969 roku do College Football Hall of Fame. W inauguracyjnym sezonie programu „Inside The NFL” w HBO (1977–78) pełnił funkcję analityka, a w przerwach między sezonami zajmował się sprzedażą betonu, skąd wziął się jego przydomek „Concrete Charlie” (Betonowy Charlie). Stał się głośnym krytykiem współczesnych zawodników grających tylko w jednej formacji i sprawował funkcję przewodniczącego Pensylwańskiej Państwowej Komisji Atletycznej. Bednarik zmarł 21 marca 2015 roku w wieku 89 lat z powodu choroby Alzheimera i powikłań związanych z demencją.