(Paul Whiteman)

Paul Whiteman rozpoczął swoją karierę muzyczną jako altowiolista w San Francisco Symphony. Podczas I wojny światowej wstąpił do Marynarki Wojennej, a dzięki swoim umiejętnościom muzycznym otrzymał możliwość kierowania własnym zespołem. Po wojnie, w 1920 roku, przeniósł się do Nowego Jorku, gdzie nagrał swój pierwszy hit, „Whispering/The Japanese Sandman”. Płyta sprzedała się w ponad dwóch milionach egzemplarzy, czyniąc Whitemana natychmiastową gwiazdą. W 1924 roku zaprezentował klasyczne dzieło George'a Gershwina „Rapsodia w błękicie”, która stała się popisowym utworem zespołu. Whiteman miał dalekowzroczność, by zatrudnić niektórych z najlepszych muzyków jazzowych tamtej ery, w tym Reda Nicholsa, Frankie’ego Trumbauera, Tommy’ego Dorseya i Bixa Beiderbecke. Bing Crosby zaczynał swoją karierę u Whitemana w 1929 roku, w trio o nazwie Rhythm Boys. Zespół Whitemana odnosił sukcesy aż do lat 30., jednak pod koniec dekady ich popularność zaczęła spadać. Na początku lat 40. Whiteman objął stanowisko dyrektora muzycznego w American Broadcasting Co., które sprawował aż do lat 60. W tym okresie od czasu do czasu ponownie formował swój zespół, a na początku lat 60. udało im się nawet zdobyć angaże w Las Vegas, po których Whiteman przeszedł na emeryturę.

Data urodzenia: 28 marca 1890, Denver, Kolorado, USA

Data śmierci: 29 grudnia 1967, Doylestown, Pensylwania, USA (zawał serca)