(Yehudi Menuhin)

(Yehudi Menuhin) - znany z pracy przy tego typu projektach:

Yehudi Menuhin, baron Menuhin (22 kwietnia 1916 – 12 marca 1999), był urodzonym w Ameryce skrzypkiem i dyrygentem, który większość swojej kariery koncertowej spędził w Wielkiej Brytanii. Jest powszechnie uważany za jednego z najwybitniejszych skrzypków XX wieku. Grał na skrzypcach „Soil” Stradivariusa, uznawanych za jeden z najdoskonalszych instrumentów wykonanych przez włoskiego lutnika Antonio Stradivariego.

Yehudi Menuhin urodził się w Nowym Jorku w rodzinie litewskich Żydów. Poprzez ojca, Moszego, wywodził się z dynastii rabinackiej. Pod koniec 1919 roku Mosze i jego żona Marutha (z domu Sher) stali się obywatelami amerykańskimi i zmienili nazwisko rodzinne z Mnuchin na Menuhin. Siostrami Menuhina były Hephzibah, pianistka koncertowa i działaczka na rzecz praw człowieka, oraz Yaltah, pianistka, malarka i poetka.

Pierwsze lekcje skrzypiec Menuhin rozpoczął w wieku czterech lat u Sigmunda Ankera (1891–1958); jego rodzice chcieli, aby uczył go Louis Persinger, jednak ten odmówił. Menuhin od najmłodszych lat wykazywał wyjątkowy talent muzyczny. Jego pierwszy publiczny występ miał miejsce 21 stycznia 1921 roku w ramach sobotniego matineé „Golden Hour” w Imperial Theater, gdzie wystąpił jako akompaniator innego dziecka-cud, pianistki Violi Walters. Menuhin miał wówczas pięć lat. Dwa lata później, w 1923 roku, siedmioletni Menuhin wystąpił jako solista ze skrzypcami w San Francisco Symphony Orchestra. Persinger zgodził się wówczas podjąć jego naukę i akompaniował mu przy pianinie podczas pierwszych solowych nagrań w latach 1928–29.

Julia Boyd zapisuje: „12 kwietnia 1929 roku [Semperoper] odwołało zapowiedziany program, aby zrobić miejsce dla występu dwunastoletniego Yehudiego Menuhina. Tej nocy zagrał on koncerty skrzypcowe Bacha, Beethovena i Brahmsa dla ekstatycznej publiczności... Tydzień wcześniej Yehudi zagrał w Berlinie z Filharmonią pod batutą Bruno Waltera, wywołując równie entuzjastyczną reakcję”.

Krytyk prasowy napisał o jego występie w Berlinie: „Na podium wkracza grubiutki, blondynek chłopiec i natychmiast zdobywa wszystkie serca, gdy w nieodparty komiczny sposób, niczym pingwin, przestawia raz jedną, raz drugą nogę. Ale poczekajcie: przestaniecie się śmiać, gdy przyłoży smyczek do skrzypiec, by zagrać koncert skrzypcowy Bacha E-dur nr 2”.

Kiedy rodzina Menuhinów przeprowadziła się do Paryża, Persinger zasugerował, aby Menuhin udał się do swojego dawnego nauczyciela, belgijskiego wirtuoza i pedagoga Eugène'a Ysaÿe'a. Menuhin odbył jedną lekcję z Ysaÿe'em, ale nie spodobała mu się jego metoda nauczania ani zaawansowany wiek mistrza. Zamiast tego udał się do rumuńskiego kompozytora i skrzypka George'a Enescu, pod którego opieką nagrał utwory z kilkoma akompaniatorami, w tym ze swoją siostrą Hephzibah. Był również uczniem Adolfa Buscha w Bazylei. Przebywał w szwajcarskim mieście nieco ponad rok, gdzie zaczął również brać lekcje języka niemieckiego i włoskiego.

Według Henry'ego A. Murraya, Menuhin napisał: „W rzeczywistości wpatrywałem się w przestrzeń w moim zwyczajnym stanie bycia – wpół nieobecny, w połowie we własnym świecie, a w połowie w teraźniejszości. Zazwyczaj potrafiłem w ten sposób 'wycofać się'. Myślałem również o tym, że moje życie jest nierozerwalnie związane z instrumentem i czy zdołam oddać mu sprawiedliwość?” — Yehudi Menuhin, komunikacja osobista, 31 października 1993 r. ...

Źródło: Artykuł „Yehudi Menuhin” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła (Yehudi Menuhin)

Cała filmografia (Yehudi Menuhin)