(Faten Hamama)

Faten Hamama (27 maja 1931 – 17 stycznia 2015) była egipską aktorką i producentką. Nazywana „Damą Arabskiego Ekranu”, urodziła się w El Mansoura w Egipcie. Jej legendarna droga rozpoczęła się od sekretnej deklaracji sześcioletniej dziewczynki i jej ojca po wspólnym seansie w lokalnym kinie, podczas którego obecna była czołowa aktorka i producentka Asya Dagher. Faten powiedziała ojcu, że czuje, jakby publiczność biła brawo właśnie jej, głównej bohaterce, a ojciec przytulił ją, snując wizję pomocy córce w zostaniu gwiazdą kina. Faten wygrała konkurs na najpiękniejsze dziecko w Egipcie, a jej tata wysłał jej zdjęcie do reżysera Muhammada Karima (pioniera egipskiego kina). Karim szukał dziecka do swojego nowego filmu z egipskim muzykiem Mohamedem Abdel Wahabem. Faten przeszła casting i otrzymała rolę w tym filmie, „Yom said” (1940) („Szczęśliwy dzień”). Podczas zdjęć tak zaimponowała filmowcom, że w rzeczywistości otrzymała więcej kwestii i scen, niż pierwotnie przewidywał scenariusz. Karim podpisał z nią kontrakt, a cztery lata później ponownie powierzył jej rolę w filmie z Mohamedem Abdel Wahabem, „Russassa fil Kalb” (1944) („Kula w sercu”). W swoim trzecim filmie z Karimem, „Dunia” (1946), Faten udowodniła zarówno twórcom, jak i widzom, że jest aktorką gotową na większe role. Jej ojciec wraz z rodziną przenieśli się do Kairu, aby wspierać ją w karierze. W 1946 roku rozpoczęła również studia aktorskie w Wyższym Instytucie Sztuki Aktorskiej.

W latach 1966–1971 Faten opuściła Egipt, ponieważ stawiała opór wywieranym na nią naciskom politycznym. Czas ten dzieliła między Libanem a Londynem w Anglii. W tym okresie prezydent Egiptu Gamal Abdel Nasser poprosił kilku wybitnych krytyków i pisarzy, aby spróbowali przekonać ją do powrotu do Egiptu, twierdząc, że „Faten Hamama jest skarbem narodowym”. Jej powrót do Egiptu w 1971 roku tchnął nowe życie w egipską kinematografię. Nalegała, aby jej filmy odzwierciedlały wartości społeczne poprzez relacje rodzinne. Jej pierwszym filmem po powrocie była krótkometrażowa „Witch” z Salah Zulfikarem. Rola wdowy z sześciorgiem dzieci i zmagania, jakim musiała sprostać, by je wychować w filmie „Emberatoriet Meem” (1972) („Imperium M”), sprawiły, że obraz odniósł sukces zarówno krytyczny, jak i finansowy, a ona sama otrzymała specjalną nagrodę od organizacji z Związku Radzieckiego, gdy film był prezentowany na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Moskwie. Jej film „Orid Hallan” (1975) („Potrzebuję rozwiązania”), wyprodukowany przez Salah Zulfikara, był nie tylko wielkim hitem, ale doprowadził również do zmian w egipskim prawie małżeńskim i rozwodowym.

Faten Hamama jest czwartą Piramidą egipskiego kina, legendą w swoim platynowym jubileuszu, diamentem, który przez dziesięciolecia lśnił i promieniał na srebrnym ekranie.