(George Kirby)

(George Kirby) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Joys» (1976), «Joys» (1976), «Summer of Soul (...Or, When the Revolution Could Not Be Televised)» (2021), «Summer of Soul (...Or, When the Revolution Could Not Be Televised)» (2021), «Summer of Soul (...Or, When the Revolution Could Not Be Televised)» (2021),

George Kirby (8 czerwca 1923 – 30 września 1995) był amerykańskim komikiem, piosenkarzem i aktorem z Chicago w stanie Illinois.

Kirby zaistniał w show-biznesie w latach 40. XX wieku w Club DeLisa, lokalnym klubie na South Side, który preferował format programów rozrywkowych i zatrudniał lokalnych piosenkarzy, tancerzy i komików. Jego pierwsze nagranie to występ jako wokalista bluesowy, wykonujący "Ice Man Blues" podczas sesji Toma Archii w 1947 roku dla wytwórni Aristocrat Records.

Był jednym z pierwszych afroamerykańskich komików, który zaczął odnosić się do publiczności zarówno białej, jak i czarnej w szczytowym okresie ruchu praw obywatelskich, występując w latach 1966–1972 w programach The Ed Sullivan Show, The Dean Martin Show, The Jackie Gleason Show, Rowan and Martin's Laugh-In oraz The Tonight Show Starring Johnny Carson. Był doskonałym mimikiem – celując, jak na tamte czasy dość skandalicznie, w wielu białych aktorów, takich jak John Wayne i Walter Brennan, a nie tylko w czarnoskórych gwiazd, takich jak Bill Cosby i Pearl Bailey – i, jak na mężczyznę o imponującej posturze, zaskakująco zwinnego tancerza. Imitował również głosy takich piosenkarzy jak Louis Armstrong i Ella Fitzgerald.

W 1970 roku pozwolono mu wyprodukować program telewizyjny, The George Kirby Show, aby sprawdzić, czy jest w stanie przyciągnąć widzów do cotygodniowego serialu. To doprowadziło do poprowadzenia przez niego programu komediowego i rozrywkowego, Half the George Kirby Comedy Hour, który trwał 22 odcinki w 1972 roku; był to również jeden z pierwszych występów aktora-komika Steve’a Martina przed kamerą. Serial był w wielu aspektach niepokojącym kompromisem między naturalnymi talentami Kirby’ego a tym, co publiczność była skłonna zaakceptować od czarnoskórych aktorów w tamtym czasie; regularną częścią programu był segment z długą, zawiłą historią (shaggy dog story) zatytułowany "Funky Fable". Był również stałym członkiem brytyjskiego programu ABC Comedy Hour, The Kopycats, obok innych mimików takich jak Rich Little, Charlie Callas, Marilyn Michaels i Frank Gorshin.

Po zakończeniu emisji swojego programu kariera Kirby’ego zaczęła podupadać, zwłaszcza że publiczność zaczęła szukać bardziej nowatorskiej komedii. Miał problemy z narkotykami; teraz, aby nadrobić straty finansowe, zaczął je sprzedawać. W 1977 roku sprzedał heroinę funkcjonariuszowi policji pod przykrywką; zgodził się na wyrok 10 lat więzienia i został zwolniony po 42 miesiącach. Jego kariera nigdy już nie osiągnęła dawnego poziomu, ale wystąpił gościnnie w programach Gimme a Break with Nell Carter, Crazy Like a Fox i 227. Następnie zachorował na to, co później zdiagnozowano jako chorobę Parkinsona. Był na tyle lubiany w środowisku komików, że przyjaciele i admiratorzy utworzyli "Friends of George Kirby", którzy zorganizowali dla niego w 1995 roku hołd z udziałem gwiazd, aby pomóc mu pokryć rosnące rachunki medyczne, zaledwie kilka miesięcy przed jego śmiercią.

Powyższy opis pochodzi z artykułu George Kirby na Wikipedii, udostępniony na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów na Wikipedii.

Najważniejsze dzieła (George Kirby)

Cała filmografia (George Kirby)