(Evelyn Laye)

Z Wikipedii

Evelyn Laye, CBE (10 lipca 1900 – 17 lutego 1996) była angielską aktorką teatralną i filmową, występującą w musicalach, która odniosła sukces na londyńskiej scenie operetkowej.

Urodziła się jako Elsie Evelyn Lay w Bloomsbury w Londynie; występowała pod pseudonimem scenicznym Evelyn Laye, a prywatnie była znana jako Boo.

Oboje jej rodzice byli aktorami, a ojciec dodatkowo pełnił funkcję dyrektora teatru. Swój debiut sceniczny miała w sierpniu 1915 roku w Theatre Royal w Brighton, wcielając się w rolę Nang-Ping w sztuce „Mr. Wu”. Pierwszy raz wystąpiła w Londynie 24 kwietnia 1916 roku w East Ham Palace w wieku 16 lat w rewii „Honi Soit”, z którą później koncertowała.

Przez pierwsze lata kariery grała głównie w komediach muzycznych i operetkach, w tym w „Going Up” w 1918 roku. Do jej sukcesów w latach 20. należały m.in. „Phi-Phi” (1922), „Madame Pompadour” (1923), „The Dollar Princess”, „Blue Eyes” (1928) oraz „Lilac Time”.

W 1929 roku zadebiutowała na Broadwayu w amerykańskiej premierze utworu „Bitter Sweet” Noëla Cowarda, a później wystąpiła w kilku wczesnych hollywoodzkich musicalach filmowych. Grała również w pantomimach, takich jak „Śpiąca Królewna” i „Kopciuszek”. Po drugiej wojnie światowej odnosiła mniejsze sukcesy, lecz w 1954 roku powróciła do West Endu w musicalu „Wedding in Paris” [wymagane źródło]. Kilkakrotnie grała u boku swojego drugiego męża, aktora Franka Lawtona, m.in. w sitcomie „My Husband and I” z 1956 roku.

Inne sukcesy teatralne to m.in. „Silver Wedding” (1957; wspólnie z Lawtonem), „The Amorous Prawn” (1959) oraz „Phil the Fluter” (1969).

W 1926 roku wyszła za mąż za aktora Sonniego Hale'a. Laye zyskała szerokie współczucie opinii publicznej, gdy w 1928 roku Hale odszedł od niej dla aktorki Jessie Matthews. Początkowo bardzo nie chciała rezygnować z małżeństwa, jednak mimo próby pojednania, w 1930 roku doszło do rozwodu, podczas którego sędzia określił Matthews mianem „osoby odrażającej”.

Następnie poślubiła aktora Franka Lawtona, z którym pozostała w związku aż do jego śmierci.

Odznaczona w 1973 roku orderem CBE, Laye występowała na scenie jeszcze w swojej dziewiątej dekadzie życia.