Guy Lombardo (Guy Lombardo)

Gaetano Alberto „Guy” Lombardo był kanadyjsko-amerykańskim liderem zespołu i skrzypkiem. W 1924 roku Lombardo założył grupę Royal Canadians wraz ze swoimi braćmi Carmenem, Lebertem i Victorem oraz innymi muzykami ze swojego rodzinnego miasta. Reklamowali się jako twórcy „najsłodszej muzyki po tej stronie Nieba”. Szacuje się, że za życia Lombardowie sprzedali od 100 do 300 milionów płyt, na wielu z których pojawił się główny wokalista zespołu, Kenny Gardner.

Lombardo urodził się w Londynie w prowincji Ontario, jako syn włoskich imigrantów, Gaetano Alberto i Angeliny Lombardo. Jego ojciec był amatorskim śpiewakiem o barytonowym głosie i zadbał o to, by czterościu z pięciu synów nauczyło się grać na instrumentach, aby mogli mu akompaniować. Lombardo i jego bracia założyli swoją pierwszą orkiestrę jeszcze w szkole podstawowej, ćwicząc na zapleczu krawieckiego zakładu ojca. Lombardo wystąpił publicznie po raz pierwszy wraz z bratem Carmenem w 1914 roku podczas przyjęcia w ogrodzie kościelnym w Londynie. Z czasem Lombardo stał się naturalizowanym obywatelem Stanów Zjednoczonych. Choć „słodka” muzyka big-bandowa Lombardo była postrzegana przez niektórych przedstawicieli ówczesnego środowiska jazzowego i big-bandowego jako „nudna, mainstreamowa papka”, trębacz Louis Armstrong regularnie wymieniał zespół Lombardo jako swoją ulubioną orkiestrę.

Lombardo zapisał się w pamięci jako twórca transmitowanych z pleneru sylwestrowych koncertów big-bandowych, które trwały niemal pół wieku – najpierw w radiu, a później w telewizji. Jego orkiestra grała w Roosevelt Grill w hotelu Roosevelt w Nowym Jorku od 1929 roku („pierwsza ogólnokrajowa transmisja sylwestrowa w radiu”) do 1959 roku, a następnie od tego czasu do 1976 roku w hotelu Waldorf Astoria. Transmisje na żywo (a później teletransmisje) z ich występów stanowiły istotną część obchodów Nowego Roku w całej Ameryce Północnej; miliony ludzi oglądały program z przyjaciółmi podczas domowych przyjęć. Ze względu na tę popularność Lombardo zyskał przydomek „Pan Sylwester”.

Pierwsza radiowa transmisja sylwestrowa zespołu odbyła się w 1928 roku; w ciągu kilku lat słuchano ich na żywo w sieci CBS Radio przed północą czasu wschodniego, a następnie w sieci NBC Radio po północy.

31 grudnia 1956 roku zespół Lombardo zaprezentował swój pierwszy telewizyjny program specjalny na sylwestra w stacji CBS; program ten (oraz 20 kolejnych sylwestrowych show Lombardo) zawierał segment na żywo z Times Square. Choć większość specjalnych programów Lombardo emitowała stacja CBS, pod koniec lat 60. i na początku lat 70. zdarzały się lata, kiedy programy te były dystrybuowane syndykowane do poszczególnych stacji telewizyjnych zamiast być emitowane w jednej sieci. W połowie lat 70. telewizyjne show Lombardo zaczęło mierzyć się z konkurencją, szczególnie wśród młodszych widzów, ze strony programu Dicka Clarka „New Year's Rockin' Eve”, jednak Lombardo pozostał sławny wśród widzów, zwłaszcza tych starszych.

Nawet po śmierci Lombardo, sylwestrowe programy specjalne zespołu były emitowane w CBS jeszcze przez dwa lata. Nagranie tradycyjnej pieśni „Auld Lang Syne” w wykonaniu Royal Canadians wciąż wybrzmiewa jako pierwsza piosenka nowego roku na Times Square, a po niej następują utwory „New York, New York” Franka Sinatry, „America the Beautiful” Raya Charlesa, „What a Wonderful World” Louisa Armstronga oraz „Over the Rainbow” w wykonaniu IZ.

Lombardo wraz z orkiestrą wystąpili w filmie „Many Happy Returns” z 1934 roku, a fragmenty jego własnego programu pojawiły się w filmie „Looking for Mr. Goodbar” z 1977 roku, w którym główną rolę zagrała Diane Keaton.

5 listopada 1977 roku Lombardo zmarł na zawał serca. Posiada trzy gwiazdy na Alei Slawy w Hollywood w Los Angeles.