Frank Bruno (Frank Bruno)

Frank Bruno (Frank Bruno) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Tyson» (2008), «Tyson» (2008), «Cass» (2008), «Cass» (2008), «The Calcium Kid» (2004),

Franklin Roy Bruno, MBE (ur. 16 listopada 1961) – brytyjski były bokser zawodowy, który walczył w latach 1982–1996. Jego kariera, zarówno na ringu, jak i poza nim, była szeroko nagłośniona i pełna wydarzeń. Szczytem kariery bokserskiej Bruno było zdobycie tytułu mistrza świata WBC w wadze ciężkiej po walce z Oliverem McCallem na wypełnionym po brzegi stadionie Wembley w 1995 roku, co było jego czwartym podejściem do walki o mistrzostwo świata. W swojej karierze Bruno mierzył się z wieloma czołowymi bokserami wagi ciężkiej, w tym dwa razy z Mike'iem Tysonem w 1989 i 1996 roku, oraz z Lennoksem Lewisem w 1993 roku.

Był również znany z wyjątkowej siły uderzenia, zdobywając 38 nokautów w 40 wygranych, co dawało mu wskaźnik nokautów do zwycięstw na poziomie 95%; jego ogólny wskaźnik nokautów wynosił 84,44%. Bruno był plasowany w pierwszej dziesiątce najlepszych bokserów wagi ciężkiej na świecie przez BoxRec 12 razy, osiągając najwyższą pozycję – 3. na świecie – pod koniec 1984 roku.[2] Podobnie jak Henry Cooper przed nim, Bruno pozostał popularną postacią publiczną w Wielkiej Brytanii po zakończeniu kariery bokserskiej, w tym jego dobrze udokumentowane zmagania z problemami ze zdrowiem psychicznym.

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii.

Najważniejsze dzieła Frank Bruno (Frank Bruno)

Cała filmografia Frank Bruno (Frank Bruno)