(Wilkie Collins)

Collins urodził się pod numerem 11 przy New Cavendish Street w dzielnicy Marylebone w Londynie jako syn znanego malarza pejzażysty, członka Royal Academy, Williama Collinsa i jego żony Harriet Geddes. Nazwany na cześć ojca, szybko stał się znany pod swoim drugim imieniem, którym uhonorowano jego chrzestnego, Davida Wilkie. W 1826 roku rodzina przeniosła się na Pond Street w Hampstead. W 1828 roku urodził się brat Collinsa, Charles Allston Collins. Między 1829 a 1830 rokiem rodzina Collinsów przeprowadzała się dwukrotnie – najpierw na Hampstead Square, a następnie na Porchester Terrace w Bayswater. Wilkie i Charles otrzymali wczesną edukację w domu od swojej matki. Rodzina Collinsów była głęboko religijna, a matka wymuszała na synach regularne uczestnictwo w nabożeństwach, co Wilkie nie znosił. W 1835 roku Collins zaczął uczęszczać do akademii w Maida Vale. Od 1836 do 1838 roku mieszkał z rodzicami we Włoszech i we Francji, co wywarło na nim ogromne wrażenie. Podczas pobytu we Włoszech nauczył się języka włoskiego, a następnie zaczął uczyć się francuskiego, w którym z czasem osiągnął biegłość. Od 1838 do 1840 roku uczęszczał do prywatnej szkoły z internatem prowadzonej przez księdza Cole'a w Highbury, gdzie był prześladowany przez chłopca, który zmuszał go do opowiadania historii przed pójściem spać. „To ten brutal pierwszy raz obudził we mnie, jego biednej małej ofierze, moc, której gdyby nie on, być może nigdy bym nie odkrył... Kiedy opuściłem szkołę, nadal opowiadałem historie dla własnej przyjemności” – powiedział później Collins. W 1840 roku rodzina przeniosła się pod numer 85 na Oxford Terrace w Bayswater. Pod koniec 1840 roku opuścił szkołę i rozpoczął praktykę jako urzędnik w firmie handlarzy herbatą Antrobus & Co, należącej do przyjaciela ojca Wilkie. Nie lubił pracy biurowej, ale pozostał zatrudniony w firmie przez ponad pięć lat. Pierwsze opowiadanie Collinsa, „The Last Stage Coachman”, zostało opublikowane w „Illuminated Magazine” w sierpniu 1843 roku. W 1844 roku udał się do Paryża wraz z Charlesem Wardem. W tym samym roku napisał swoją pierwszą powieść, „Iolani, or Tahiti as It Was; a Romance”, którą przedłożył wydawnictwu Chapman and Hall, lecz została ona odrzucona w 1845 roku. Powieść ta pozostała nieopublikowana za jego życia. Collins powiedział o niej: „Moja młodzieńcza wyobraźnia rozszalała się wśród szlachetnych dzikusów, w scenach, które sprawiły, że szanowny brytyjski wydawca uznał za niemożliwe umieszczenie swojego nazwiska na stronie tytułowej takiej powieści”. To właśnie podczas pisania tej książki ojciec Collinsa po raz pierwszy przekonał się, że jego założenia, jakoby Wilkie poszedł w jego ślady i został malarzem, były błędne. William Collins planował, aby Wilkie został duchownym, i był rozczarowany brakiem zainteresowania syna tą drogą. W 1846 roku, z inicjatywy ojca, który chciał, aby syn miał stałe dochody, wstąpił do Lincoln's Inn, by studiować prawo. Wilkie wykazywał jedynie niewielkie zainteresowanie prawem, większość czasu spędzając z przyjaciółmi oraz pracując nad drugą powieścią, „Antonina, or the Fall of Rome”. Po śmierci ojca w 1847 roku, Collins przygotował swoją pierwszą opublikowaną książkę, „Memoirs of the Life of William Collins, Esq., R. A.”, wydaną w 1848 roku.