Ernie Ladd (Ernie Ladd)

Ernest Ladd, nazywany „The Big Cat”, był amerykańskim zawodowym graczem futbolu amerykańskiego oraz wrestlerem. Wybitny sportowiec już w szkole średniej, Ladd studiował na Grambling State University dzięki stypendium koszykarskiemu, zanim w 1961 roku został wybrany w drafcie przez drużynę San Diego Chargers z ligi American Football League (AFL). Ladd odniósł sukcesy w AFL jako jeden z największych zawodników w historii futbolu zawodowego, mierząc 206 cm wzrostu i ważąc około 131 kg. Pomógł Chargers dotrzeć do czterech finałów mistrzostw AFL w ciągu pięciu lat, zdobywając z zespołem tytuł mistrzowski w 1963 roku. Występował również w barwach Kansas City Chiefs i Houston Oilers. Ladd zaczął zajmować się wrestlingiem zawodowym w przerwach między sezonami AFL, a po kontuzji kolana, która zakończyła jego karierę futbolową, poświęcił się mu na pełny etat w 1969 roku. Jako wrestler Ladd stał się jednym z czołowych „heelów” w branży. Przez większość swojej kariery wcielał się w postać złoczyńcy, który z arogancją prowokował zarówno przeciwników, jak i publiczność. Przed przejściem na emeryturę w 1986 roku Ladd prowadził liczne waśnie z popularnymi wówczas wrestlerami, w tym z Wahoo McDanielem, André the Giant, Bobo Brazilem, Dusty Rhodesem i Mr. Wrestlingiem. Ladd został wprowadzony do Hall of Fame San Diego Chargers w 1981 roku, Hall of Fame Grambling State University w 1989 roku oraz WWE Hall of Fame w 1995 roku. Zimą 2003–2004 u Ladda zdiagnozowano raka jelita grubego; zmarł z powodu tej choroby 10 marca 2007 roku w wieku 68 lat.