(Hervé Bourges)

(Hervé Bourges) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Les Guignols, les 10 premières années» (1999), «Les Guignols, les 10 premières années» (1999),

Hervé Bourges (2 maja 1933 – 23 lutego 2020) był francuskim dziennikarzem i dygnitarzem mediów audiowizualnych. W 1976 roku został dyrektorem École supérieure de journalisme de Lille. Kierował takimi instytucjami jak Radio France internationale, TF1 oraz Radio Monte Carlo. To pod jego kierownictwem stacje Antenne 2 i FR3 zostały przemianowane na France 2 i France 3, co doprowadziło do powstania grupy France Télévisions. W 1993 roku mianowano go ambasadorem Francji przy UNESCO. W 1995 roku François Mitterrand powołał go na stanowisko dyrektora Conseil supérieur de l'audiovisuel, a w 2001 roku stanął na czele Międzynarodowej Unii Prasy Frankofońskiej.

Hervé urodził się w 1933 roku jako syn Josepha Bourges i Marie-Magdeleine Desjeux. Wychowywał się w Rennes, a następnie rozpoczął studia u jezuitów w Reims. Po ukończeniu École supérieure de journalisme de Lille w 1956 roku Bourges odrzucił ofertę z „Le Figaro” i podjął pracę w „Témoignage chrétien”, piśmie prowadzącym kampanię przeciwko wojnie w Algierii. Opowiadał się za wolnością Algierii, a w 1958 roku został skierowany do Metz, by służyć w jednostce śmigłowców. Stacjonował w Aïn Arnat aż do powrotu w 1960 roku. Po powrocie do Francji Edmond Michelet powierzył mu akta algierskich więźniów. Po odejściu Micheleta w 1961 roku Bourges powrócił do dziennikarstwa w „Témoignage chrétien”.

W 1962 roku Bourges został doradcą Ahmeda Ben Belli i uzyskał algierskie obywatelstwo. Jednak w następnym roku został oskarżony o pomoc w rebelii Hocine'a Aït Ahmeda i uciekł w góry Kabylii. Po obaleniu rządu w 1965 roku uciekł do Tunezji, gdzie został jednak schwytany w 1966 roku i przesłuchany. Został zwolniony po licznych prośbach m.in. monsignora Duvala, Edmonda Micheleta, Bernarda Stasiego, Jacques'a Chiraca i Abdelaziza Boutefliki.

W 1970 roku Bourges kierował École supérieure internationale de journalisme de Yaoundé w Kamerunie. Został dyrektorem École supérieure de journalisme de Lille oraz dyrektorem wykonawczym Radio France internationale, TF1 i Radio Monte Carlo. Pomagał w procesach fuzji, które doprowadziły do powstania grupy France Télévisions. W 1981 roku uzyskał stopień doktora nauk politycznych.

Napisał autobiografię „De mémoire d'éléphant”, opisującą czas spędzony w ukochanej przez niego Algierii. W 2003 roku wystąpił w dokumencie „Algérie: naissance d'une nation (1956-1962)”, a w 2005 roku opublikował retrospektywę na temat telewizji zatytułowaną „Sur la télé: mes 4 vérités”. W 2012 roku był autorem dokumentu „L'Algérie à l'épreuve du pouvoir” w reżyserii Jérôme'a Sesquina. Sesquin wyreżyserował w 2012 roku kolejny film poświęcony Bourges pt. „Hervé Bourges, les braises et la lumière”, wyemitowany przez France Télévisions i wyprodukowany przez Flach Film. Film został udostępniony w ramach kolekcji „Empreintes” na kanale France 5.

Hervé Bourges zmarł 23 lutego 2020 roku w Paryżu w wieku 86 lat.

Najważniejsze dzieła (Hervé Bourges)

Cała filmografia (Hervé Bourges)