(Bruce Woyan)

Bruce Alan Woyan był amerykańskim zawodowym wrestlerem, lepiej znanym pod swoim ringowym pseudonimem Buzz Sawyer. Sawyer rozpoczął karierę w 1978 roku (inne źródła podają 1979) w Jim Crockett Promotions, organizacji powiązanej z National Wrestling Alliance (NWA). Pozostał tam do 1984 roku, pojawiając się okresowo również w Georgia Championship Wrestling. Głównie występował w tag teamie ze swoim bratem, Brettem Sawyerem. Buzz prowadził waśń z The Road Warriors po tym, jak opuścił ich stajnię Legion of Doom zarządzaną przez Paula Elleringa. Pez Whatley był pierwszym wrestlerem, który przypił Sawyera podczas transmisji na żywo. Sawyer stoczył również epicki spór z Tommym Richem, który doprowadził do wielu krwawych walk. Najważniejsza z nich, reklamowana jako „Ostatnia Bitwa o Atlantę”, odbyła się w całkowicie zamkniętej klatce po raz pierwszy w historii; walkę wygrał Rich. W wydarzeniu uczestniczył także manager Paul Ellering, który został zawieszony w mniejszej klatce 6 metrów nad ringiem. Jest to walka, którą Shawn Michaels wskazuje jako inspirację dla konceptu Hell in a Cell stosowanego w WWE. Warunkiem tego starcia było to, że Sawyer i Rich nigdy więcej nie zmierzą się ze sobą w ringu. Tommy Rich przegrał później walkę z Tedem DiBiase'em, w której stawką było opuszczenie miasta przez przegranego. W kolejnym tygodniu Rich pojawił się w telewizji w masce, nazywając siebie tajemniczym Mr. R. WWE udostępniło całą walkę w WWE Network 5 września 2016 roku.

Sawyer miał krótki okres występów w WWE w 1984 roku jako „Bulldog” Buzz Sawyer (ponieważ przydomek Mad Dog był używany przez Maurice'a Vachona), a jego managerem był Captain Lou Albano. Gimmick Sawyera obejmował łańcuch dla psa, częste szczekanie oraz nowy finisher o nazwie bulldog. Po pobycie w WWF pojawił się w terytorium NWA, Championship Wrestling from Florida, gdzie znajdował się pod kontrolą umysłową Kevina Sullivana. Prowadził tam waśnie z Mike'em Grahamem, Dustym Rhodesem i Adrianem Streetem. W 1985 roku Buzz przeszedł do Mid-South Wrestling (które w 1986 roku stało się Universal Wrestling Federation) i został protegowanym Dicka Slatera. Po tym, jak Slater zdobył tytuł Północnoamerykański, przekazał Sawyerowi tytuł telewizyjny Mid-South, aby ten bronił go w jego imieniu. Federacja podstępem skłoniła Slatera do pozwolenia Sawyerowi na obronę tytułu Północnoamerykańskiego (który Sawyer natychmiast przegrał), po czym Sawyer odmówił oddania pasa telewizyjnego Slaterowi.

W 1986 roku Sawyer opuścił UWF na rzecz World Class Championship Wrestling. Sformował zespół z Mattem Borne'em, z którym zdobył mistrzostwo tag teamu WCWA. Zdobył również mistrzostwo telewizyjne WCWA oraz mistrzostwo ciężkiej wagi WCWA w Teksasie, tocząc w tym czasie spór z Brianem Adiasem. Później wszedł w konflikt z Dingo Warrior; on i jego zastępca, Master Gee, przegrali tytuły tag teamu z Warrior'em i Lance'em Von Erichem, po czym Sawyer został prawdopodobnie zwolniony po nieudanym teście antydopingowym. W 1989 roku powrócił do WCW jako członek J-Tex Corporation Gary'ego Harta, która rywalizowała z Four Horsemen, i stoczył kilka walk z Arnem Andersonem. W 1990 roku dołączył do stajni „Slaughterhouse” Kevina Sullivana. Podczas wydarzenia Wrestle War w 1990 roku odniósł zwycięstwo w walce tag teamowej, w której wraz z Sullivanem pokonali The Dynamic Dudes (Shane'a Douglasa i Johnny'ego Ace'a), lecz przy okazji doznał złamania nadgarstka. Opuścił WCW w 1991 roku. Sawyer zmarł 7 lutego 1992 roku w swoim mieszkaniu w Sacramento w Kalifornii z powodu niewydolności serca spowodowanej przedawkowaniem narkotyków.