(Catherine Destivelle)

(Catherine Destivelle) - znana z pracy przy takich projektach: «Metanoia» (2014), «Metanoia» (2014),

Catherine Destivelle, urodzona 24 lipca 1960 roku w Oranie w Algierii, jest francuską wspinaczką i alpinistką. W 2020 roku otrzymała honorowy Złoty Czekan (Piolet d'Or Lifetime Achievement Award) za swoje osiągnięcia i wkład w świat alpinizmu.

Z wspinaczką zetknęła się w bardzo młodym wieku; przed dwudziestym rokiem życia pokonała już najtrudniejsze drogi we francuskich Alpach. Pod koniec lat 80. stała się jedną z najlepszych wspinaczek na świecie, zdobywając liczne rekordy, trofea i wyróżnienia. Lata 90. stanowiły punkt zwrotny w jej karierze, kiedy to skierowała się ku wysokogórskiemu alpinizmowi, biorąc udział w wyprawach w Himalaje i stając się pierwszą kobietą, która w zimie samotnie zdobyła trzy główne północne ściany Alp. Ciesząc się ogromną popularnością, stała się bohaterką licznych reportaży i filmów dokumentalnych.

Catherine Destivelle dorastała w Paryżu, a z wspinaczką zetknęła się jako dziecko w lesie Fontainebleau. W wieku 15 lat potrafiła już pokonywać najtrudniejsze skały. Jako 17-latka spędzała weekendy, zdobywając najwyższe szczyty Alp. Około 20. roku życia rozpoczęła karierę fizjoterapeuty, jednak po pięciu latach przyciąganie gór okazało się zbyt silne i zaczęła startować w międzynarodowych zawodach wspinaczkowych. W latach 1985–1988 była uznawana za najlepszą wspinaczkę na świecie. W 1990 roku powróciła do alpinizmu, dokonując serii niesamowitych wejść, w tym zimowych solowych zdobyć trzech najbardziej legendarnych ścian alpejskich – Eigeru, Grandes Jorasses i Matterhornu – co uczyniło ją najwybitniejszą wspinaczką wszech czasów.

Do jej najważniejszych osiągnięć należy zdobycie w 1990 roku Bezimiennej Wieży (Nameless Tower) w Pakistanie oraz samotne przejście filaru Bonattiego na Drus. W czerwcu 1991 roku, podczas niezwykłego 11-dniowego samotnego podejścia, wytyczyła nową drogę na słynnej zachodniej ścianie Drus. 10 marca 1992 roku dokonała 17-godzinnego solowego wejścia na północną ścianę Eigeru (3970 m) w Bernese Oberland – legendarną ścianę uznawaną za najgroźniejszą w Alpach. Później tego samego roku podjęła próbę zdobycia potężnego szczytu Latok w Pakistanie. W 1993 roku dokonała pierwszego zimowego solowego wejścia na północną ścianę Grandes Jorasses i próbowała zdobyć zachodni filar Makalu w Nepalu. W 1994 roku samotnie pokonała zimą drogę Bonattiego na północnej ścianie Matterhornu.

W 1995 roku zdobyła południowo-zachodnią ścianę Shishapangmy w Tybecie i podjęła próbę wejścia na południową ścianę Annapurny. Rok 1996 przyniósł przerwę w jej aktywności wspinaczkowej z powodu wypadku na Antarktydzie, z którego jednak bardzo szybko się podniosła. Na początku lata 1999 roku Catherine zdobyła bezpośrednią północną ścianę Cima Grande di Lavaredo we włoskich Dolomitach. Po raz kolejny została pierwszą kobietą, która dokonała tego solowego wejścia, które zajęło jej dwa dni.

W 2020 roku Catherine Destivelle została uhonorowana Złotym Czekanem za całokształt twórczości oraz wkład w rozwój alpinizmu. Jest pierwszą kobietą, która otrzymała tę nagrodę. Obecnie, poza działalnością alpinistyczną, jest prelegentorką oraz dyrektorką wydawnictwa Éditions du Mont-Blanc.

Najważniejsze dzieła (Catherine Destivelle)

Cała filmografia (Catherine Destivelle)