Sidney Blackmer (Sidney Blackmer)

Sidney Alderman Blackmer (13 lipca 1895 – 6 października 1973) był amerykańskim aktorem.

Blackmer urodził się i wychował w Salisbury w Karolinie Północnej. Początkowo zajmował się ubezpieczeniami i finansami, ale z czasem zrezygnował z tej ścieżki. Pracując jako robotnik budowlany przy nowym obiekcie, zauważył kręcony serial z Pearl White i natychmiast postanowił zostać aktorem. Blackmer udał się do Nowego Jorku z nadzieją na występy teatralne. Przebywając w mieście, podejmował różnorodne prace i statystował w różnych studiach filmowych w ówczesnej stolicy kina, Fort Lee w New Jersey, w tym zagrał małą rolę w bardzo popularnym serialu „Przygody Pauline” (1914).

Zadebiutował na Broadwayu w 1917 roku, jednak jego karierę przerwała służba w armii USA podczas I wojny światowej. Po wojnie powrócił do teatru, a w 1929 roku znów zajął się kinem, stając się znaczącym aktorem charakterystycznym w ponad 120 filmach. W 1950 roku otrzymał nagrodę Tony dla najlepszego aktora (dramat) za rolę w sztuce wystawianej na Broadwayu pt. „Wróć, mała Sheba”.

W kinematografii Blackmer zapamiętano przede wszystkim z ponad tuzina kreacji prezydenta USA Theodore’a Roosevelta oraz z roli w oscarowym filmie Romana Polańskiego z 1968 roku o nowojorskich czarownicach „Dziecko Rosemary”, w którym wcielił się w postać nadgorliwego sąsiada.

Jako humanitarysta Blackmer pełnił funkcję krajowego wiceprezesa Amerykańskiego Stowarzyszenia Dystrofii Mięśniowej. W 1972 roku został uhonorowany Nagrodą Karoliny Północnej w kategorii sztuk pięknych, która jest najwyższym cywilnym odznaczeniem tego stanu. Po śmierci w 1973 roku Blackmer został pochowany na cmentarzu Chestnut Hill w swoim rodzinnym Salisbury w Karolinie Północnej.

Opis powyższy pochodzi z artykułu w Wikipedii „Sidney Blackmer”, na licencji CC-BY-SA, pełna lista autorów dostępna w Wikipedii.