Axelle Red (Axelle Red)

Fabienne Demal (ur. 15 lutego 1968), znana szerzej pod pseudonimem artystycznym Axelle Red, jest belgijską piosenkarką i autorką tekstów. Wydała 12 albumów, w tym „Sans plus attendre”, „À Tâtons”, „Toujours Moi” oraz „Jardin Secret”. Największą sławę przyniósł jej singiel z 1993 roku „Sensualité”, który stał się hitem we Francji w 1994 roku.

Axelle Red urodziła się jako Fabienne Demal 15 lutego 1968 roku w Hasselt we Flandrii (Belgia). Jest córką Rolanda Demala, prawnika z Hasselt i radnego z ramienia liberałów i demokratów flandryjskich (VLD) w radzie miasta. Mieszkała w Paryżu, a obecnie mieszka w wiosce pod Brukselą. W 1983 roku, mając 14 lat, Fabienne Demal nagrała swój pierwszy singiel „Little Girls”, występując pod pseudonimem Fabby. W 1986 roku wybrała nazwę artystyczną Axelle Red. Jej pseudonim nie był jedynie nawiązaniem do koloru włosów, lecz także ukłonem w stronę jej charakteru – „ognistego” i „walecznego”.

W 1993 roku Axelle Red ukończyła studia prawnicze na Wolnym Uniwersytecie w Brukseli (VUB).

Mimo flandryjskiego pochodzenia zdecydowała się skupić na karierze w języku francuskim. W 1993 roku ukazał się jej pierwszy album „Sans Plus Attendre”, który przyniósł jej natychmiastowy sukces artystyczny we Francji, Szwajcarii, Kanadzie i Belgii, gdzie sprzedaż przekroczyła 200 000 egzemplarzy.

Axelle Red otrzymała platynową płytę Międzynarodowej Federacji Przemysłu Fonograficznego za sprzedaż ponad miliona egzemplarzy; rok później po raz pierwszy wyprzedała wszystkie bilety na koncert w paryskiej Olimpii.

W 1998 roku wyszła za mąż za Filipa Vanesa (który do dziś pozostaje jej mężem i menedżerem w Music & Roses).

W tym samym roku, podczas ceremonii otwarcia Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej 1998 na Stade de France pod Paryżem, zaśpiewała wraz z Youssou N'Dour oficjalny hymn „La Cour des Grands” przed telewizyjną publicznością liczącą ponad miliard widzów. Będąc w siódmym miesiącu ciąży z córką Janelle, w swoich koncertach poświęconych soulowi i rhythm and bluesowi występowała z takimi idolami jak Wilson Pickett, Sam Moore, Eddie Floyd, Percy Sledge i Ann Peebles. Axelle wsparła wielki koncert charytatywny Amnesty International w Paryżu, choć ze względu na ciążę lekarze odradzali jej osobisty występ. W tym samym roku ukazał się jej hiszpański album „Con Solo Pensarlo”.

W 1999 roku Axelle otrzymała najważniejszą francuską nagrodę muzyczną dla artystki roku – Victoire de la Musique. Wówczas ukazał się również jej trzeci album studyjny „Toujours Moi”, który napisała i wyprodukowała samodzielnie; płyta sprzedała się w nakładzie ponad 800 000 egzemplarzy.

W 2002 roku wydano jej czwarty album studyjny „Face A / Face B”. Tytuł nawiązuje do płyt winylowych z lat sześćdziesiątych, które miały stronę „szybką” (utwory taneczne) i „wolną” (ballady). Płyta była koprodukcją z producentem Al Stone.

W 2003 roku urodziła się jej druga córka, Gloria. Wydano również zestaw CD składający się z trzech płyt z licznymi, wcześniej niepublikowanymi utworami, takimi jak duety z Charlesem Aznavourem, Francisem Cabrelem, Stephanem Eicherem, Sylvie Vartan, Arno i Tomem Barmanem. Jej duet z Renaud „Manhattan-Kaboul” był najczęściej emitowanym utworem we Francji w tamtym roku i sprzedał się w nakładzie ponad 800 000 singli, za co Axelle i Renaud otrzymali nagrodę muzyczną NRJ na targach Midem w Cannes.

W 2004 roku Axelle zadebiutowała aktorsko w filmie Rudolfa Mestdagha „Ellektra”. ...

Źródło: Artykuł „Axelle Red” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.