(Chandramohan)

Chandramohan (1905–1949) był jednym z najbardziej porywających i charyzmatycznych aktorów wczesnego indyjskiego kina, znanym ze swych przeszywających oczu, ekspresyjnej intensywności i mistrzostwa w interpretacji dialogów. Urodzony w Narayangaon w Maharasztrze, rozpoczął swoją karierę filmową od filmu "Amrit Manthan" (1934) w reżyserii V. Shantaram, gdzie jego rola przebiegłego arcykapłana natychmiast ustaliła go jako silną obecność na ekranie. Jego arystokratyczne rysy i teatralne pochodzenie sprawiły, że idealnie pasował do ról historycznych i mitologicznych.

Stało się on filarem ważnych produkcji w latach 30. i 40. XX wieku, szczególnie w filmie "Pukar" (1939), gdzie zagrał cesarza Jahangira, łącząc w swojej interpretacji złożoną mieszankę autorytetu i człowieczeństwa. Chandramohan był często obsadzany w rolach moralnie dwuznacznych lub antagonistycznych, jednak wnosił do każdej postaci rzadką głębię psychologiczną – czy to jako cierpiący książę, tyran, czy tragiczny antybohater. Szczególnie zapamiętane są jego występy w filmach "Roti" (1942), "Humayun" (1945) i "Shaheed" (1948), cechujące się teatralną elegancją i emocjonalnym oddziaływaniem.

Pomimo ogromnego talentu, życie Chandramohana naznaczone było osobistymi problemami, w tym alkoholizmem, który doprowadził do jego przedwczesnej śmierci w wieku 44 lat. Pozostawił po sobie stosunkowo niewielki, lecz niezwykle wpływowy dorobek artystyczny i do dziś jest uważany za jednego z najlepszych aktorów charakterystycznych swojej epoki – którego dramatyczny temperament i intensywne spojrzenie pozostawiły niezatarte ślady w początkach indyjskiego kina.