(Bernard Parmegiani)

(Bernard Parmegiani) - Original Music Composer, Music znany z pracy przy tego typu projektach: «Gloria Mundi» (1976), «Gloria mundi» (1976), «Labyrinth» (1969), «Le labyrinthe» (1969),

Bernard Parmegiani (27 października 1927 − 21 listopada 2013) był francuskim kompozytorem, najbardziej znanym z muzyki elektronicznej i akuzmatycznej.

W latach 1957–1961 studiował mimikę u Jacques'a Lecoqa; okres ten uznał później za istotny dla swojej pracy kompozytorskiej. W 1959 roku, krótko po założeniu grupy przez Pierre'a Schaeffera, dołączył do Groupe de Recherches Musicales (GRM), biorąc udział w dwuletnich kursach mistrzowskich. Po zakończeniu studiów u Lecoqa pracował najpierw jako inżynier dźwięku, a później objął kierownictwo nad jednostką Muzyka/Obraz we francuskiej telewizji (ORTF). Pracował tam w studiu z wieloma wybitnymi kompozytorami, na przykład z Iannisem Xenakisem.

Pracując w ORTF, Parmegiani tworzył muzykę dla wielu reżyserów filmowych, m.in. Jacques'a Baratiera i Petera Kassovitza, a także do krótkometrażowego filmu animowanego „A” z 1965 roku w reżyserii Jana Lenicy. Napisał również szereg dżingli dla francuskich mediów oraz utwór „Indicatif Roissy”, który do 2005 roku poprzedzał każdy komunikat głosowy w Terminalu 1 lotniska im. Karola de Gaulle'a w Paryżu.

W 1964 roku Parmegiani skomponował swoje pierwsze duże dzieło, „Violostries” na skrzypce i taśmę, stworzone do choreografii wystawionej w Théâtre Contemporain d'Amiens pod kierownictwem Jacques-Alberta Cartiera. Podczas wizyty w Ameryce pod koniec lat 60. Parmegiani badał powiązania między muzyką a wideo, a po powrocie stworzył kilka teledysków, w tym „L'Œil écoute” oraz „L'Écran transparent” (1973) podczas rezydencji w Westdeutscher Rundfunk w Niemczech. W latach 70. zaangażował się również w występy jazzowe na żywo, grając z zespołem Third Ear Band w Londynie.

W tym samym czasie Parmegiani zaczął pisać utwory akuzmatyczne przeznaczone do wykonywania w salach koncertowych; przykładami są „Capture éphémère” z 1967 roku, traktujące o upływie czasu, oraz „L'Enfer” (1972), powstałe we współpracy z kompozytorem François Bayle'em na podstawie „Boskiej Komedii” Dantego.

Parmegiani skomponował muzykę do filmów Waleriana Borowczyka: „Gry aniołów” (1964) oraz „Doktor Jekyll i kobiety” (1981). Ścieżka dźwiękowa do tego drugiego składała się z motywów opracowanych na nowo z jego utworu „Pour en finir avec le pouvoir d'Orphée” z 1972 roku.

W 1992 roku Parmegiani opuścił GRM i założył własne studio w Saint-Rémy-de-Provence. W kwietniu 2010 roku zasiadał w jury szóstej edycji Qwartz Electronic Music Awards – projektu promocyjnego i grupy wsparcia dla artystów muzyki elektronicznej.

Parmegiani był wymieniany jako główna inspiracja dla młodszych eksperymentatorów, takich jak Aphex Twin, Autechre i Sonic Youth. Jego utwory były wykonywane na festiwalach All Tomorrow's Parties w 2003 i 2008 roku.

Jego muzyka została uhonorowana wieloma nagrodami, m.in. wyróżnieniami Académie du Disque Français w 1979 roku, SACEM w 1981 roku, Les Victoires de la Musique w 1990 roku oraz Prix Magister na Międzynarodowym Konkursie w Bourges w 1991 roku. W 1993 roku otrzymał Złotą Nicę na Prix Ars Electronica za skomponowany rok wcześniej utwór „Entre-temps”.

Najważniejsze dzieła (Bernard Parmegiani)

Cała filmografia (Bernard Parmegiani)