(Peggy Shannon)

(Peggy Shannon) - znana z pracy przy takich projektach: «The Women» (1939), «Kobiety» (1939), «The Devil's Mate» (1933), «The Devil's Mate» (1933),

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Peggy Shannon (właśc. Winona Sammon, ur. 10 stycznia 1907 – zm. 11 maja 1941) była amerykańską aktorką. Występowała na scenie i w filmach w latach 20. i 30. XX wieku.

Shannon rozpoczęła karierę jako dziewczyna Ziegfelda w 1923 roku, a następnie przeniosła się do produkcji broadwayowskich. Została zaangażowana przez Paramount Pictures i przygotowywana do zastąpienia Clary Bow jako nowej „It Girl”, którą zastąpiła w filmie z 1931 roku, „Tajemniczy telefon”. Jej rosnąca zależność od alkoholu ostatecznie zrujnowała jej karierę. Ostatni raz pojawiła się na ekranie w filmie „Potrójna sprawiedliwość” w 1940 roku. W maju 1941 roku Shannon zmarła w wieku 34 lat na atak serca spowodowany alkoholizmem. Jej mąż, Albert G. Roberts, popełnił samobójstwo trzy tygodnie po jej śmierci. Shannon urodziła się w Pine Bluff w Arkansas w 1907 roku (niektóre źródła błędnie podają rok 1909 lub 1910) jako córka Edwarda i Nannie Sammon. Miała młodszą siostrę, Carol. Uczęszczała do katolickiej szkoły Annunciation Academy i liceum Pine Bluff, zanim została zatrudniona jako chórzystka przez Florenza Ziegfelda podczas wizyty u swojej ciotki w Nowym Jorku w 1923 roku. Rok później zagrała w Ziegfeld Follies, a następnie w Vanities Earla Carrolla. W 1927 roku, występując na Broadwayu, została zauważona przez B. P. Schulberga, szefa produkcji Paramount Pictures, i otrzymała ofertę kontraktu. Po przyjeździe do Hollywood została okrzyknięta następną „It Girl”, zastępując dotychczasową, Clarę Bow. Przed rozpoczęciem zdjęć do „Tajemniczego telefonu” Bow doznała załamania nerwowego, a Shannon została zatrudniona do zastąpienia jej zaledwie dwa dni po przybyciu do Hollywood.

Shannon czasami pracowała po szesnaście godzin dziennie (od 10 rano do 4 rano następnego dnia) podczas kręcenia filmu, a po zakończeniu zdjęć spieszyła się, aby rozpocząć kolejny film. Czasami pracowała nad dwoma różnymi filmami w jednym dniu. Dzięki filmom i rozgłosowi Shannon stała się ikoną stylu, nosząc ubrania na trzy miesiące przed tym, zanim stały się popularne. W 1932 roku podpisała nowy kontrakt z Fox i zyskała reputację osoby trudnej i kapryśnej na planie, a plotki głosiły, że ma problem z piciem. W 1934 roku Shannon wróciła do Nowego Jorku, aby wystąpić w broadwayowskim spektaklu „Page Miss Glory”.

W 1935 roku kontynuowała występy na Broadwayu w „Światło za cieniem”, ale wkrótce została zastąpiona, a w komunikacie prasowym podano przyczynę jako infekcję zęba, choć plotki mówiły o jej piciu. W 1936 roku wróciła do Hollywood z „Młodzieżą na warunku”. Coraz trudniej było jej ukryć swoje spożycie alkoholu. Oferowano jej coraz mniej ról filmowych, a jej problemy z piciem się pogarszały. Po raz ostatni pojawiła się na ekranie w filmie z 1940 roku „Potrójna sprawiedliwość” u boku George'a O'Briena.

Najważniejsze dzieła (Peggy Shannon)

Cała filmografia (Peggy Shannon)