(Manuel Guimarães)

(Manuel Guimarães) - Scenariusz, Reżyser znany z pracy przy tego typu projektach: «Nazaré» (1952), «Nazaré» (1952), «Nazaré» (1952), «Nazaré» (1952), «Born with a Thunderstorm» (2017),

Manuel Guimarães (1915–1975) był portugalskim filmowcem.

W 1931 roku Guimarães studiował malarstwo w Szkole Sztuk Pięknych w Porto. Pracę zawodową rozpoczął w 1936 roku jako scenograf teatralny, ilustrator i karykaturzysta, a także projektant plakatów filmowych. Zainteresował się sztuką filmową i zaczynał jako asystent reżyserów, takich jak Manoel de Oliveira, António Lopes Ribeiro, Jorge Brum do Canto, Arthur Duarte i Armando de Miranda.

W 1949 roku wyreżyserował krótki dokument „O Desterrado”, film o życiu i twórczości portugalskiego rzeźbiarza Soaresa dos Reis. Jego pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym było dzieło „Saltimbancos”, będące adaptacją powieści „Circo” (Cyrk) pisarza Leão Penedo. Fabuła koncentruje się na życiu małego, wędrownego cyrku. W tym samym czasie Guimarães pracował w dziale reklamy studia Metro Goldwyn-Mayer.

W 1952 roku Manuel Guimarães wyreżyserował film „Nazaré”, do którego scenariusz napisał neorealistyczny pisarz Alves Redol; obraz przedstawiał życie rybaków z Nazaré. Film został poddany licznym cięciom cenzorskim. Jeszcze gorzej potoczyło się z „Vidas Sem Rumo” (1956), do którego scenariusza napisał Manuel Guimarães, a dialogi Alves Redol – wycięto około połowy filmu oraz całe sceny, przez co stał się on niemal niezrozumiały.

Stale atakowany przez reżim, od 1956 roku Guimarães zdecydował się reżyserować bardziej komercyjne filmy o wydarzeniach sportowych. W próbie powrotu do kina fabularnego („A Costureirinha da Sé” – 1958) Manuel musiał zgodzić się na lokowanie produktu w filmie. Jego kolejne prace były w zasadzie dokumentami promującymi portugalskie miasta i produkty.

António da Cunha Telles, który w międzyczasie zaczął produkować pierwsze filmy nurtu Cinema Novo (Nowe Kino), zainteresował się jego twórczością i zgodził się na produkcję wykonawczą oraz koprodukcję dwóch kolejnych filmów: „O Crime da Aldeia Velha” (1964), adaptacji sztuki Bernardo Santareno, oraz „O trigo e o Joio” (1965), opartego na książce o tym samym tytule autorstwa Fernando Namory, który napisał również scenariusz. Jednak publiczność preferowała inny rodzaj kina, bardziej rozrywkowy, przez co Guimarães ponownie zwrócił się ku dokumentom artystycznym.

Manuel Guimarães miał okresy, w których powracał do ilustracji i prac graficznych w gazetach i innych publikacjach; kontynuował także malarstwo, zwłaszcza pod koniec życia, choć bez publicznej ekspozycji swoich prac.

Rewolucja 25 kwietnia przyniosła mu nadzieję, ale było już za późno. Ciężko chory Manuel Guimarães nie zdołał ukończyć swojego ostatniego filmu, „Cântico Final”, adaptacji powieści o tym samym tytule autorstwa Virgílio Ferreiry. Film został dokończony przez jego syna, Dórdio Guimarãesa.

Najważniejsze dzieła (Manuel Guimarães)

Cała filmografia (Manuel Guimarães)