(Andrés Calamaro)

(Andrés Calamaro) - znany z pracy przy tego typu projektach: «Un corte inesperado» (2026), «Un corte inesperado» (2026),

Andrés Calamaro urodził się w 1961 roku w porcie Santa María w Buenos Aires. Andrés wkroczył w świat muzyki, ucząc się gry na bandoneonie w wieku zaledwie 8 lat, a dziewięć lat później grał już na instrumentach klawiszowych w grupie candombe-rockowej „Roots”, która wydała swój debiutancki album. W młodości, mając już doświadczenie jako klawiszowiec, przez krótki czas studiował prawo, by ostatecznie poświęcić się muzyce. Spróbował swoich sił w „Blues Colorado Band”, którą założył z przyjacielem Augusto „Gringui” Herrerą, a następnie w zespole stylizowanym na The Platters, z lekkim rockowym zacięciem, by w końcu ponownie połączyć siły z Gringuim w projekcie „Elmer's Band”, do którego dołączył Eduardo Cano (basista grupy Los Twist). Został również zaproszony przez Héctora Zeta Bosio do lokalnego zespołu The Morgan, który później przekształcił się w „Proyecto Erekto” po dołączeniu Gustavo Cerati, a z czasem stał się znanym jako Soda Stereo (choć już bez udziału Calamaro) na początku lat 80.

Wkrótce potem Miguel Ángel Peralta, znany jako Miguel Abuelo, wybrał go i zaprosił do swojej grupy w roli klawiszowca. Tak narodziła się nowa wersja legendarnego zespołu Abuelos de la Nada. Jako aktywny członek grupy Miguela Abuelo, Andrés należał również do zespołów takich jak grupa Charly'ego Garcii oraz „Ray Milland Band”, formacji założonej przez Daniela Melingo i Pipo Cipolattiego; uczestniczył on także jako gościnny klawiszowiec w nagraniach pierwszego albumu Los Twist pt. „La movida decidida”.

Po zdobyciu uznania i sukcesu z zespołem, a także stworzeniu serii niezapomnianych hitów takich jak „No gamulán”, „Mil horas”, „Así pasa el calor” i „Aduana argentina”, Andrés rozpoczął solową karierę muzyczną. Tak w 1984 roku ukazało się jego pierwsze solowe dzieło pt. „Calamaro Hotel”, wyprodukowane przez Charly'ego Garcię, które zostało przyjęte przez wybraną publiczność i osiągnęło satysfakcjonujący rezultat. Później, w 1985 roku, nagrał materiał, który stał się jego ostatnim albumem z Los Abuelos i zakończył jego karierę w tym zespole. Jego drugi solowy album nosił tytuł „Vida cruel” i stanowił syntezę dźwięków, które wtedy przenikały do muzyki: new wave, akcenty dark wave oraz pewien klaustrofobiczny pop. Album odniósł umiarkowany sukces, choć mniejszy niż ten, którego doświadczył w Abuelos de la Nada.

Następnie rozpoczął pracę jako producent dla takich zespołów jak Los Fabulosos Cadillacs i Los Enanitos Verdes. W tym krótkim okresie występował również jako basista Luisa Alberto Spinetty i oddał niektóre ze swoich kompozycji artystom rangi Moniki Posse, Nito Mestre i Marii Rosy Yorio, którzy nagrali je na swoich płytach. Prowadząc własny program radiowy („Bienvenidos al hotel”), poznał Ariela Rota i stworzył z nim wspólnotę muzyczną, by nagrać dwa solowe albumy i wyruszyć w traszkę po Argentynie. Dzięki współpracy z wielkimi muzykami i wybitnymi osobowościami, w latach 1988 i 1989 ukazały się kolejno płyty „Mira» oraz „Nadie vive aquí”, na których Andrés zaprezentował swoją niezależność i muzyczną dojrzałość. Mimo to, oczekiwany sukces nie był jeszcze wynikiem ciężkiej pracy Andrésa.

Najważniejsze dzieła (Andrés Calamaro)

Cała filmografia (Andrés Calamaro)