Torill Kowe (Torill Kove)

Torill Kove (ur. 25 maja 1958 w Hamar) to nagradzana norwesko-kanadyjska reżyserka i animatorka. Urodzona w Hamar w Norwegii, mieszka w Montrealu od 1982 roku. Trzy jej filmy były nominowane do nagrody Akademii®, a „Duński poeta”, z narracją Liv Ullmann, zdobył upragnioną złotą statuetkę w 2007 roku.

Filmy Kove znane są z ekspresyjnego projektu i zabawnych, a zarazem wzruszających, autobiograficznych motywów. Jej prace często poruszają kwestie rodziny i rodzicielstwa, lekko zgłębiając pytania o pamięć, historię i narodziny. Kove zadebiutowała jako reżyserka w 1999 roku filmem „Moja babcia prasowała koszule króla” (koprodukcja NFB i Studio Magica). Luźno inspirowany życiem jej babci, film został nominowany do nagrody Akademii®. Po „Duńskim poecie”, historii miłosnej i lekkim filozoficznym spojrzeniu na przypadkowość istnienia, Kove powróciła z „Ja i mój Moulton” (2014), o poszukiwaniu normalności przez dziecko środkowe w obliczu kochających, ale ekscentrycznych rodziców. Film zdobył nagrodę za najlepszy film animowany na Kanadyjskich Nagrodach Ekranowych w 2015 roku i również był nominowany do nagrody Akademii®. „Nici” (2017) porusza złożoność rodzicielstwa i utrzymywania więzi w podzielonym świecie. W swoim najnowszym filmie „Może słonie” (2024) Kove w końcu stawia czoła swojemu lękowi przed ssakami z ciosami.

Jej ostatnie cztery filmy były koprodukcją norweskiego studia Mikrofilm i NFB. W 2013 roku Kove wyreżyserowała animowany film pełnometrażowy „Hokus Pokus Alfie Atkins”. Zilustrowała również kilka książek dla dzieci. W 2015 roku Kove otrzymała prestiżową nagrodę Andersa Jahre’a dla Sztuki w Norwegii.