(Angélique Ionatos)

Angélique Ionatos (Αγγελική Ιονάτου: 22 czerwca 1954 – 7 lipca 2021) była grecką piosenkarką, gitarzystką i kompozytorką. W swojej twórczości skupiała się głównie na komponowaniu muzyki do klasycznych i nowoczesnych tekstów greckich oraz ich wykonywaniu. Od 1981 roku lub wcześniej mieszkała we Francji jako członkini greckiej diaspory; opuściła Grecję w 1969 roku jako piętnastolatka, aby zjednoczyć się z rodziną. Emigracja jej bliskich w roku poprzednim nastąpiła w kontekście powszechnych prześladowań politycznych po zamachu stanu z 21 kwietnia 1967 roku, w wyniku którego władzę w Atenach przejęła prawicowa junta wojskowa. Między 1969 a 1981 rokiem dorastała wraz z rodzicami i starszym bratem w Liège.

Angélique Ionatos zmarła 7 lipca 2021 roku w Les Lilas w pobliżu Paryża w wieku 67 lat.

Angélique Ionatos urodziła się w Atenach w Grecji. W wywiadach opisywała siebie jako „córkę marynarza”. Jej starszy brat (o około cztery lata), Photis Ionatos, również jest muzykiem i nadal mieszka w Belgii.

W 1972 roku połączyła siły z bratem, aby wydać swoją pierwszą nagraną płytę w języku francuskim. Album zatytułowany „Résurrection” składał się z serii piosenek w stylu chanson o luźnej tematyce politycznej. Za to dzieło rodzeństwo otrzymało nagrodę Grand Prix du Disque przyznawaną przez francuską Académie Charles Cros. Dla osiemnastoletniej Angélique Ionatos przyniosło to natychmiastowy wzrost rozpoznawalności we Francji. Jej kolejna płyta, „Angélique et Photis Ionatos”, była również wspólnym projektem z Photisem. W latach 1973–1975 rodzeństwo Ionatos wystąpiło w wielu programach telewizyjnych, w tym kilkukrotnie w pamiętnych odcinkach nowo powstałego programu rozrywkowego Jacques'a Chancela „Grand échiquier”.

W latach 1976–77 ścieżki zawodowe Photisa i Angélique rozeszły się. Paryż stał się centrum działalności Angélique Ionatos, podczas gdy jej brat kontynuował karierę w francuskojęzycznej Belgii. Zarówno jako kompozytorka, jak i wykonawczyni, Angélique coraz częściej powracała do języka greckiego. Początkowo zwróciła się ku współczesnej literaturze greckiej. Choć komponowała muzykę do tekstów wielu pisarzy, nowoczesnym poetą, którego twórczość przez ponad cztery dekady najczęściej inspirowała jej muzę, był laureat Nagrody Nobla, Odysseas Elytis.

Komponowała również muzykę do wielu tekstów klasycznych, w szczególności do utworów Safony, korzystając nie z oryginałów, lecz z ich nowoczesnych przekładów autorstwa Odysseasa Elytisa – tak jak w przypadku quasi-archaicznej wersji „Sappho de Mytilène”, którą wykonała i nagrała wspólnie z Neną Venetsanou. W trakcie swojej ponad czterdziestoletniej kariery nagraniowej Angélique Ionatos wydała 19 albumów; wiele z nich powstało w koprodukcji z Théâtre de la Ville w centrum Paryża lub Théâtre de Sartrouville na zachodnich obrzeżach miasta. Pełniła funkcję jednej z nielicznych „artistes associées” (artystek stowarzyszonych) w Théâtre de Sartrouville. Tytuł i stanowisko to były „wynalazkiem” wieloletniego, pionierskiego dyrektora teatru, Claude'a Séveniera. W 2006 roku Angélique Ionatos i Katerina Fotinaki poznały się podczas spektaklu „Sappho de Mytilène revival” w Lozannie. Od tego czasu często razem występowały. Podobnie jak Ionatos, Fotinaki jest gitarzystką i piosenkarką oraz członkinią greckiej diaspory w Paryżu. ...