(Patricia Roc)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Patricia Roc (urodzona jako Felicia Miriam Ursula Herold; 7 czerwca 1915 – 30 grudnia 2003) była angielską aktorką filmową, popularną w melodramatach studia Gainsborough, takich jak „Madonna siedmiu księżyców” (1945) i „Niegrzeczna dama” (1945), choć w Hollywood zagrała tylko w jednym filmie, „Przejście przez kanion” (1946). Wystąpiła również w filmach „Miliony takich jak my” (1943), „Jassy” (1945), „Bracia” (1947) oraz „Gdy gałąź pęka” (1947).

Była zatrudniona w studiu J. Arthura Ranka, który nazywał ją „archetypową brytyjską pięknością”. Największą popularność zdobyła w brytyjskich filmach z okresu drugiej wojny światowej, grając w eskapistycznych melodramatach dla Gainsborough Studios.

Roc zaczynała jako aktorka teatralna, debiutując w 1938 roku w londyńskiej produkcji „Nuts in May”, gdzie zauważył ją Alexander Korda. Dał jej on niepodpisaną, epizodyczną rolę w „Rozwodzie Lady X” (1938), a następnie główną rolę polskiej księżniczki w „Buntowniku”.

Wystąpiła w filmach „Gaunt Stranger” (1939), „Umysł pana Reedera” (1939) oraz „Zaginieni ludzie” (1940). Większe role otrzymała w „Oknie w Londynie” (1940), komedii „Pack Up Your Troubles” (1940), „Doktorze O'Dowdzie” (1940), „Trzech milczących mężczyznach” (1940), „Stało się jednemu człowiekowi” (1940) oraz „Żonie farmera” (1941).

Jej role stawały się coraz bardziej znaczące: „Rodzina mojej żony” (1941), „Osoba podejrzana” (1942), „Niech ludzie śpiewają” (1942) oraz „Spotkamy się ponownie” (1943) z Verą Lynn.

W filmie „Miliony takich jak my” (1943) z Gainsborough Studios Roc znalazła się w pierwszej kolejności w napisach początkowych. Film odniósł sukces, dzięki czemu studio powierzyło jej kolejną główną rolę – zakonnicy internowanej przez Niemców w „Dwu tysiącach kobiet” (1944).

Wystąpiła u boku dwojga największych gwiazd Gainsborough, Margaret Lockwood i Stewarta Grangera, w wielkim hicie „Love Story” (1944). Roc grała zazdrosną rywalkę Margaret Lockwood. Później wspominała, że choć w scenariuszu musiały okładać się po twarzach, ona i Lockwood zawsze były najlepszymi przyjaciółkami. Kolejnym sukcesem była „Madonna siedmiu księżyców” (1945) z Grangerem i Phyllis Calvert.

Żaden z tych filmów nie odniósł jednak tak wielkiego sukcesu jak „Niegrzeczna dama” (1945), w którym Roc zagrała najlepszą przyjaciółkę bohaterki granej przez Lockwood. Był to najpopularniejszy film w brytyjskich kinach w 1946 roku. Bardziej wyraźna seksualność Roc w takich filmach jak „Niegrzeczna dama” była tonowana na rynek amerykański (jej dekolt sprawił, że amerykańska cenzura zażądała poprawek, aby go zminimalizować). Nazywano ją „Boginią Odeonów”, natomiast Noël Coward stwierdził, że była „fenomenem” i „nieskażoną gwiazdą filmową, która potrafi grać”.

Zagrała również w filmie „Johnny Frenchman” (1945). Partnerował jej w nim Ralph Michael, który wkrótce potem rozwiódł się ze swoją żoną Fay Compton; Roc została wymieniona w aktach sądowych.

Jej krótki wyjazd do Hollywood w celu nakręcenia „Przejścia przez kanion” (1946) był wynikiem umowy o „dzierżawie” (lend-lease) pomiędzy Rank Pictures a Universal Studios, polegającej na wymianie brytyjskich aktorów na amerykańskich. Podczas zdjęć Roc wiązano romantycznie z Ronaldem Reaganem, podczas gdy jej amerykańska koleżanka z planu, Susan Hayward, stwierdziła, że „ta brytyjska piękność to niezła sztuka”.

Roc wróciła do Wielkiej Brytanii, by zagrać w „Braciach” (1947), melodramacie, który okazał się komercyjnym rozczarowaniem. Wystąpiła w kosztownej brytyjsko-amerykańskiej koprodukcji „Tak dobrze zapamiętani” (1947), która była hitem w Wielkiej Brytanii, ale nie zdołała zwrócić kosztów produkcji. „Jassy” (1947), melodramat z Lockwood, odniósł wielki sukces. Inny melodramat, „Gdy gałąź pęka” (1947), wypadł całkiem dobrze.