Franciszek Holand (François Hollande)

Franciszek Holand (François Hollande) - znany z pracy przy tego typu projektach: «À l'Élysée, un temps de président» (2015), «À l'Élysée, un temps de président» (2015), «Moi, candidat» (2017), «Moi, candidat» (2017), «November» (2022),

François Gérard Georges Nicolas Hollande (ur. 12 sierpnia 1954) – francuski polityk, prezydent Francji w latach 2012–2017. Przed objęciem prezydentury był Pierwszym Sekretarzem Partii Socjalistycznej (PS) w latach 1997–2008, merem Tulle w latach 2001–2008, a także przewodniczącym Rady Generalnej Corrèze w latach 2008–2012. Hollande dwukrotnie zasiadał w Zgromadzeniu Narodowym, reprezentując 1. okręg Corrèze – od 1988 do 1993 roku oraz ponownie od 1997 do 2012 roku.

Urodzony w Rouen i wychowany w Neuilly-sur-Seine, Hollande rozpoczął swoją karierę polityczną jako specjalny doradca nowo wybranego prezydenta François Mitterranda, a następnie pracował jako współpracownik Maxa Gallo, rzecznika rządu. W 1988 roku został członkiem Zgromadzenia Narodowego, a w 1997 roku wybrany na Pierwszego Sekretarza PS. Po wygranych przez PS wyborach regionalnych w 2004 roku, Hollande był wymieniany jako potencjalny kandydat na prezydenta, jednak zrezygnował z funkcji Pierwszego Sekretarza i natychmiast został wybrany na następcę Jeana-Pierre’a Duponta na stanowisku przewodniczącego Rady Generalnej Corrèze w 2008 roku. W 2011 roku Hollande ogłosił, że będzie kandydował w wyborach prawyborczych w celu wyłonienia kandydata PS na prezydenta; wygrał nominację z Martine Aubry, a następnie został wybrany na prezydenta (stając się również, z urzędu, współksięciem Andory) 6 maja 2012 roku w drugiej turze, zdobywając 51,6% głosów i pokonując urzędującego prezydenta Nicolasa Sarkozy’ego.

W czasie swojej kadencji zalegalizował małżeństwa osób tej samej płci, uchwalając ustawę nr 344, zreformował prawo pracy i programy szkoleniowe kredytowe, podpisał ustawę ograniczającą łączenie mandatów oraz wycofał francuskie siły z Afganistanu, a także doprowadził do zawarcia dyrektywy UE w sprawie ochrony zwierząt w badaniach laboratoryjnych poprzez francusko-niemiecką umowę. Hollande poprowadził kraj przez zamachy w Paryżu w styczniu i listopadzie 2015 roku, a także atak w Nicei w 2016 roku. Był zwolennikiem obowiązkowych kwot migracyjnych UE i interwencji wojskowej NATO w Libii w 2011 roku. Z aprobatą Rady Bezpieczeństwa ONZ wysłał również wojska do Mali i Republiki Środkowoafrykańskiej w celu stabilizacji tych krajów, jednak obie operacje były w dużej mierze postrzegane jako porażki. Wywołał kontrowersje wśród swojej lewicowej bazy wyborczej, popierając interwencję w Jemen pod wodzą Arabii Saudyjskiej.

Za prezydentury Hollande’a Paryż był gospodarzem Konferencji Narodów Zjednoczonych ds. Zmian Klimatu w 2015 roku, a jego wysiłki, aby sprowadzić Letnie Igrzyska Olimpijskie w 2024 roku do miasta, zakończyły się sukcesem. Jednakże, ze względu na problemy wewnętrzne – w szczególności związane z terroryzmem islamskim – w trakcie swojej kadencji oraz wzrost bezrobocia do 10%, doświadczył wahań i spadków wskaźników poparcia, co ostatecznie uczyniło go najmniej popularnym głową państwa w ramach Piątej Republiki. 1 grudnia 2016 roku ogłosił, że nie będzie ubiegał się o reelekcję w wyborach prezydenckich w 2017 roku, w których sondaże wskazywały na jego porażkę w pierwszej turze. …

Źródło: Artykuł „François Hollande” z Wikipedii w języku angielskim, na licencji CC-BY-SA 3.0.

Najważniejsze dzieła Franciszek Holand (François Hollande)

Cała filmografia Franciszek Holand (François Hollande)