(Rachid Taha)

Rachid Taha (arab. رشيد طه, Rashīd Ṭāhā; 18 września 1958 – 12 września 2018) był algierskim piosenkarzem i aktywistą mieszkającym we Francji, opisywanym jako „sonicznie odważny”. Jego muzyka była inspirowana wieloma różnymi stylami, w tym rockiem, elektroniką, punkiem i raï. Taha urodził się 18 września 1958 roku w Sig, w prowincji Mascara w Algierii, choć drugie źródło sugeruje, że przyszedł na świat w algierskim nadmorskim mieście Oran. Miasto to było „kolebką” muzyki raï, a rok 1958 był kluczowym momentem w algierskiej walce o niepodległość przeciwko francuskiej władzy. Słuchanie muzyki algierskiej rozpoczął w latach 60., w tym ulicznego stylu zwanego chaabi. Dodatkowo, muzyka z regionu Maghrebu była częścią jego dorastania.

W wieku dziesięciu lat przeniósł się z rodzicami do Francji, osiedlając się w 1968 roku w społeczności imigrantów w okolicach francuskiego miasta Lyon. Jego ojciec był robotnikiem w fabryce tekstyliów, pracującym długie godziny za niską płacę, tak że według jednej z relacji jego życie porównywano do losu „nowoczesnego niewolnika”. W wieku 17 lat Taha pracował w dzień w ciepłowni miejskiej, co opisywano jako „pracę niewykwalifikowaną”; nienawidził tego zajęcia, ale nocami pracował jako DJ w klubach, grając muzykę arabską, rap, salsę, funk i „wszystko inne, co wpadło mu w oko”.

Pod koniec lat 70. Taha założył klub nocny o nazwie The Rejects (po francusku Les Refoulés), w którym miksował klasyki arabskiego popu z rytmami Led Zeppelin, Bo Diddley’ego i Kraftwerk.

W latach 80. rdzenna algierska muzyka pop znana jako raï zaczęła zdobywać międzynarodowe uznanie. Pierwotnie raï opierało się na „miejskich cwaniakach adaptujących muzykę z prowincji” i było opisywane jako frywolne, jednak stało się raczej medium protestu politycznego, gdy młodzi ludzie w latach 60. i 70. wykorzystywali je do „wyrażania swojego gniewu i pragnień”. Taha sugerował, że algierskie style muzyczne i rock są „ściśle powiązane”. Taha był pod wpływem marokańskiego zespołu chaâbi Nass El Ghiwane, który opisywano jako „marokańską odpowiedź na The Beatles lub The Stones”.

W 1981 roku, mieszkając w Lyonie, Taha poznał Mohammeda i Mokhtara Aminiego; wkrótce we trzech, wraz z Djamelem Difem i Ericiem Vaquerem, założyli zespół. W 1982 roku Taha został głównym wokalistą arabskojęzycznej grupy rockowej, którą nazwali Carte de Sejour, co w zależności od tłumaczenia oznacza „Zieloną Kartę” lub „Pozwolenie na pobyt”. Śpiewał zarówno po francusku, jak i po arabsku, choć zazwyczaj w tym drugim języku. Taha inspirował się grupą The Clash: „The Clash byli w równym stopniu bojowi, co hedonistyczni... I to było dla mnie ekscytujące. Można było być buntownikiem i jednocześnie być w największym zespole rock'n'rollowym na świecie! Było też jasne, że kochali muzykę. Joe Strummer nie miał nic wspólnego z tym strasznym punkowym cynizmem. Do czasu wydania 'Mogador' w 1981 roku nie byli już tylko zespołem rock'n'rollowym; grali hip-hop, reggae, ska, country and western, disco, ale nadawali temu własne brzmienie. Myślę, że to dało francuskim muzykom pewność siebie, by robić to samo z każdą muzyką, która ich jarała. W pewnym sensie przedstawili nas światu” – Rachid Taha, w „The Guardian”, 2007 r. ...

Źródło: Artykuł „Rachid Taha” z angielskiej Wikipedii, na licencji CC-BY-SA 3.0.