(Mario Vargas Llosa)

(Mario Vargas Llosa) - Writer, Novel znany z pracy przy tego typu projektach: «Captain Pantoja and the Special Services» (1999), «Pantaleón y las visitadoras» (1999), «Tune in Tomorrow...» (1990), «Tune in Tomorrow...» (1990),

Jorge Mario Pedro Vargas Llosa, 1. markiz Vargas Llosa (ur. 28 marca 1936) – powszechnie znany jako Mario Vargas Llosa – jest peruwiańskim pisarzem, dziennikarzem, eseistą, profesorem uniwersyteckim i byłym politykiem, posiadającym również obywatelstwo hiszpańskie. Vargas Llosa jest jednym z najważniejszych powieściopisarzy i eseistów Ameryki Łacińskiej oraz jednym z czołowych pisarzy swojego pokolenia. Niektórzy krytycy uważają, że jego wpływ na światową literaturę i zasięg czytelników przewyższa osiągnięcia innych autorów Boomu Latynoamerykańskiego. W 2010 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury „za nakreślenie map struktur władzy oraz za przenikliwe obrazy indywidualnego oporu, buntu i klęski”. Zdobył również Nagrodę Rómulo Gallegos w 1967 roku, Księżniczą Nagrodę Asturii w 1986 roku, Nagrodę Miguela de Cervantesa w 1994 roku, Nagrodę Jerozolimy w 1995 roku, Międzynarodową Nagrodę im. Carlosa Fuentesa w 2012 roku oraz Order Zasługi Artystycznej i Kulturalnej Pablo Nerudy w 2018 roku.

Vargas Llosa zyskał międzynarodową sławę w latach 60. XX wieku dzięki powieściom takim jak „Czas bohatera” (La ciudad y los perros, dosłownie „Miasto i psy”, 1963/1966), „Zielony dom” (La casa verde, 1965/1968) oraz monumentalnej „Rozmowie w katedrze” (Conversación en la catedral, 1969/1975). Jest niezwykle płodnym pisarzem, tworzącym w różnych gatunkach literackich, w tym krytyce literackiej i publicystyce. Jego powieści obejmują komedie, kryminały, powieści historyczne i thrillery polityczne. Kilka z nich, takich jak „Kapitan Pantoja i Specjalna Służba” (1973/1978) i „Ciocia Julia i scenarzysta” (1977/1982), zostało zaadaptowanych na pełnometrażowe filmy.

Wiele dzieł Vargasa Llosa jest inspirowanych postrzeganiem przez autora peruwiańskiego społeczeństwa oraz jego własnymi doświadczeniami jako rodowitego Peruwiańczyka. Z biegiem czasu poszerzył on zakres swoich zainteresowań i zaczął poruszać tematy związane z innymi częściami świata. W swoich esejach Vargas Llosa wielokrotnie krytykował nacjonalizm w różnych częściach świata. Kolejną zmianą w jego karierze była ewolucja od stylu i podejścia związanego z modernizmem literackim do czasem żartobliwego postmodernizmu.

Podobnie jak wielu latynoamerykańskich pisarzy, Vargas Llosa angażował się politycznie przez całą swoją karierę. Początkowo popierał rewolucyjny rząd Fidela Castro na Kubie, ale później rozczarował się jego polityką, szczególnie po uwięzieniu kubańskiego poety Heberto Padilli w 1971 roku. Obecnie identyfikuje się jako liberał. W 1990 roku kandydował na prezydenta Peru z koalicji centro-prawicowej Frente Democrático, opowiadając się za klasycznymi reformami liberalnymi, ale przegrał wybory z Alberto Fujimorim. To on w 1990 roku „ukuto frazę, która obiegła cały świat”, deklarując w meksykańskiej telewizji, że „Meksyk to doskonała dyktatura” – stwierdzenie, które stało się przysłowiem w następnej dekadzie.

Vargas Llosa jest również jedną z 25 wiodących postaci w Komisji Informacji i Demokracji powołanej przez Reporterów bez Granic.

Najważniejsze dzieła (Mario Vargas Llosa)

Cała filmografia (Mario Vargas Llosa)