(Étienne Daho)

(Étienne Daho) - Original Music Composer, znany z pracy przy tego typu projektach: «Tralala» (2021), «Tralala» (2021), «La bande son des années 90» (2024), «La bande son des années 90» (2024), «Vanessa Paradis, la soirée» (2025),

Étienne Daho (ur. 14 stycznia 1956 r.) to francuski piosenkarz. Od 1981 roku wydał szereg popowych singli opartych na brzmieniach syntezatorów oraz inspirowanych rock-surfem.

Daho urodził się w Oranie w Algierii Francuskiej. Śpiewa niskim, szeptanym głosem, nieco przypominającym styl Leonarda Cohena lub Cheta Bakera, a jego muzyka uczyniła go popową ikoną kultową. Jako swoje muzyczne inspiracje wymienia Serge'a Gainsbourga, The Velvet Underground, The Beach Boys oraz Syda Barretta. Wszystkie jego albumy otrzymały co najmniej złote lub platynowe płyty, w tym „Mythomane” z 1981 roku, „La notte, la notte” z 1984 roku, „Pop satori” z 1986 roku, wyprodukowany z młodym Williamem Orbitem, „Pour nos vies martiennes” z 1988 roku oraz dwukrotnie platynowy „Paris ailleurs” z 1991 roku, nagrany w Nowym Jorku.

Choć we Francji jest niezwykle popularnym artystą, w Wielkiej Brytanii znany jest głównie z występu w singlu grupy Saint Etienne „He's on the Phone”, który dotarł do 11. miejsca listy przebojów i stanowi anglojęzyczną adaptację jego wielkiego francuskiego hitu z 1984 roku „Weekend à Rome”. Współpracował z Saint Etienne również przy EP-ce „Resurrection”, swoim albumie „Eden” oraz hitowym singlu „Le Premier Jour”.

Daho szeroko współpracował z innymi artystami zarówno na scenie, jak i w studiu nagraniowym. Pracował z Brigitte Fontaine, Arthurem Bakerem, zespołem Air, Working Week, nowofalowymi zespołami lat 80. OMD oraz Comateens, a także z Jane Birkin, Marianne Faithfull, Françoise Hardy, Charlotte Gainsbourg, Vanessą Paradis, Danim i wieloma innymi. Jego muzyka była remiksowana m.in. przez Air, Fischerspooner, Amona Tobina i Williama Orbita.

Album Daho z 1996 roku pt. „Eden” zaprezentował różnorodny wachlarz utworów zorientowanych na elektronikę, w tym ballady downtempo, utwory inspirowane drum and bassem oraz taniec w stylu Hi-NRG. W utworze „Les bords de Seine” zaśpiewał w duecie z Astrud Gilberto, a w „Timide intimité” towarzyszyli mu The Swingle Singers. Chórki w kilku utworach zapewniły Lyn Byrd z zespołu Comateens, Sarah Cracknell (która współautorsko napisała „Les passagers”) oraz Elli Medeiros.

„Eden” został później ponownie wydany na rynek anglojęzyczny, zdobywając świetne recenzje, wraz z utworem „A New World”, który był angielską wersją „Au Commencement”. Daho wystąpił w całkowicie wyprzedanym Institute of Contemporary Arts. Śpiewał również w klubie Marquee w 1989 roku.

Po dwukrotnie platynowej kompilacji największych przebojów „Best of Singles” z 1998 roku, album „Corps & armes” z 2000 roku, który zajął pierwsze miejsce na liście przebojów, ukazał Daho odchodzącego od elektroniki na rzecz brzmienia bardziej orkiestrowego, opartego na tradycyjnych instrumentach: pianinie, gitarze akustycznej i instrumentach dętych, pod kierownictwem Wila Malone'a. Jeden z utworów zawierał anglojęzyczny duet z Vanessą Daou („Make Believe”). Na płycie znalazły się również utwory „Le brasier”, „La baie” i „Ouverture”.

Daho ponownie zmienił kierunek w swoim mrocznym i nastrojowym albumie „Réévolution” z 2004 roku, w którym dominowało brzmienie rockowe z silnym akcentem gitarowym. Wydał hitowy singiel „If” z Charlotte Gainsbourg, a także utwory „Retour à toi” i „Les liens d'Eros” z Marianne Faithfull, w których recytowała ona „Wenus w futrach” swojego wujka Leopolda von Sacher-Masocha.

W 2005 roku Daho wydał album koncertowy „Sortir Ce Soir”, zawierający wiele jego największych przebojów wykonanych na żywo. ...

Najważniejsze dzieła (Étienne Daho)

Cała filmografia (Étienne Daho)